h a r o h n n y

An online artificial outing of extremely unreasonable sense, so as to be foolish or (not) taken serious. Written by Bo V and Aïda G.

Pukkelpop 2011 – there is a light that never goes out

no further comment necessary

By Kilyan V (music: Explosions in the Sky – film: Canvas)

Harohnny’s 30 Days Song Challenge – Part IV – By Aïda G

Day 04 – A song that makes you sad – Metallica – Fade to Black

Dubbel. Moeilijk eigenlijk. De kans dat mijn brein zich zou vullen met een snuifje tristesse wanneer ik – zoals nu – met B(B) zittend op een terrasje onder de blakende zon, naar een ‘sadmaker’ luisterend, is reëel.  Muziek is ontstaan door gevoelens, emoties, door indrukken opgeraapt uit het eigen leven. Klopt. Stimmt. Totally correct. Muziek is sterk. Muziek heeft macht. Muziek kan als een pleister op de wonde zijn. Doch kunnen melodieën vervuld van melancholie, pijn en dood ook de immers diep in mezelf bestaande smart intensiveren. Fade To Black. Een nummer uit midden de jaren ’80. Waarbij zelfmoord de enige uitweg lijkt. Gemoedsniveau daalt . Maar een héél klein beetje. Maar het daalt. Kracht van de muziek: check.

‘Death greets me warm – now I will just say goodbye…’

Andere ‘Sadmakers’ [af te raden bij emotionele onstabiliteit]:

The Clash – The Cheat Card

Nick Drake – Way to Blue

Next: Day 05 – A song that reminds you of someone [Godweet wat we hier nog te weten gaan komen..]

Harohnny’s 30 Day Song Challenge – Part III –  By Bo V
Day 03 – A song that makes you happy- Razorlight – Who needs love?

Aangezien de andere Harohnnyhelft A het momenteel héél druk heeft met iets héél speciaals (binnenkort meer live op Harohnny!) neem ik even de ondankbare – grapje hoor- taak van haar over om onze 30 Day Song Challenge verder te zetten. Of 27, na deze. Ik ben er dan ook vrij zeker van dat we over de keuze van dag 3 ongeveer hetzelfde denken. Om maar niet te zeggen exact hetzelfde, alhoewel ik denk dat zij eerder America zou kiezen – hint hint. Onze liefde voor Razorlight – de muziek, wel te verstaan, we hebben het hier niet over de persoonlijke escapades van A – is dan ook onvoorwaardelijk en dat maakt ons simpelweg gewoon blij. Blij als in vrolijk en lacherig en gelukkig, ik hoef dat nu echt niet uit te leggen hé. ‘Who needs love’ gaat nochtans niet over de zomer of dansen of springen of naar zee gaan of andere bullshit (niets tegen dansen of springen of naar zee gaan) en toch word ik er op slag heel blij en gelukkig van. Ik moet wel toegeven dat ik er niet naar ga luisteren als ik zin heb iedereen die ook maar een blik in mijn richting durft te werpen een mep te verkopen. Maar you get the point. Who needs the disappointment of a telephone call? Not I. Deze magische zin van J zorgt er gewoon voor dat je het gevoel hebt dat je de wereld aan kan, zelfs de moeilijkste hindernissen, de grootste avonturen, de meest langslepende ziektes, de gruwelijkste oorlogen, het einde van de wereld. Zelfs de overige 27 Day Song Challenge.

Tomorrow (or a bit later) : Day 04 – A song that makes you sad

P.S. Haal al vast maar genoeg Kleenex in huis!

Harohnny’s 30 Day Song Challenge – Part II –  By Bo V

Day 02 – Your least favorite song – Eva de Roovere ft. Diggy Dex – Slaap lekker (fantastig toch)

Geloof het of niet, maar op zoek gaan naar my least favourite song is nog moeilijker dan eerst gedacht. Zoek maar eens één lied waarvan je haar extreme hoogtes verkent al van bij de eerste valse noot, terwijl je eigenlijk een heel repertoire uit het niets zou kunnen beginnen zingen tijdens een vaag moment. Dan kies je er toch gewoon een uit denk je dan, er zijn zoveel liedjes waarvan je zei ‘bah, wat een f***ing ***lied is dat!’ terwijl je wanhopig probeert zo snel mogelijk je vingers in je oren te steken met een gezicht dat uiterste walging uitstraalt alsof je net een  leguaan bedekt met inktviskoppen hebt gezien, al zoekend naar de meest isolerende oordoppen binnen je handbereik. Maar het is niet zo eenvoudig als het lijkt. Het vroeg heel veel denkwerk om een song te bedenken die me echt extreem enerveert, waar ik me zelfs in een niet zo heldere bui niet zou kunnen op uitleven en achteraf zou denken ‘hmm, waar ken ik dat nu weer van?’ en het bizarre gevoel zou hebben dat ik misschien op die wilde party wel eens een iets te vreemde move zou hebben gemaakt tijdens het inhoudsloze refrein. Dus met behulp van Harohnny’s uitgebreide sociale netwerk – dank je Feestboek – ben ik er toch toe gekomen een aantal extreem irritante en ondermaatse liedjes te selecteren, om dan uiteindelijk zelf op mijn meest gehate lied ever te stuiten. Een lied waarbij ik bij het horen van de eerste noot van Eva de Roovere mijn radio met wereldontvanger (héél zeldzaam) keihard tegen de truck van mijn buurman wil keilen, vurig wensend dat ik het bloed er zie uitspatten (wat helaas niet het geval zal zijn maar je moet een beetje fantasie hebben hé), en ik het typische ‘yo nigga, whazuuuup?’- niet te verwarren met The Annoying Orange uiteraard- gezwets van ene rapper die zichzelf Diggy Dex noemt, deze keer een stapje voor ben geweest. Voor degenen die zich niet kunnen vinden in mijn keuze: besef dat smaak relatief is. Kijk ook eens naar de hieronder vermelde least favourite songs, je zal ze wel leuk vinden. Voor degenen die zich wel kunnen vinden in mijn keuze: keer terug naar Day 01 of wacht op Day 03 – A song that makes you happy. The best is yet to come.

Rebecca Black – Friday
Helmut Fritz – Ca m’énerve
Justin Bieber – Baby
Abby Victor – Crush on you
David Guetta ft. Akon – Sexy Bitch

Harohnny’s 30 Day Song Challenge – Part I – Column by Aïda G

Day 01 – Your favorite song – Red Hot Chili Peppers – Under The Bridge

Hoewel deze eerste ‘opdracht’ – ja ik neem mijn taak als Harohnny-schrijver heel serieus – me naar mijn iPod liet grijpen, was dit toch een van de eerste nummers die bij me op kwam. Mhm. Een expressieve uiting van eenzaamheid gepaard met wanhoop en melancholie. Opgewekt en verkregen door de verdovende middelen van wel eer. De passie waarmee hij in het laatste part van het lied ‘Under the Bridge Downtoooooown’ uitschreeuwt blijft me steevast kippevel bezorgen en ook de manier waarop Frusciante zijn vingers laat glijden over de snaren en hierdoor een naar de keel grijpende sound creërend zich overgeeft aan de muziek blijft me verbazen.

Muzikaal gezien geen hoog – Hoog – standje – maar toch blijft het een van de nummers die er voor zorgt dat ik massa’s respect heb voor de Peppers. En volgens mij, ben ik niet alleen. Niet?

Next: Day 02 – Your least favorite song