h a r o h n n y

An online artificial outing of extremely unreasonable sense, so as to be foolish or (not) taken serious. Written by Bo V and Aïda G.

Tag: literatuur

I used to be this caravan’s fool – by Aïda G

Verbrande vingers lijken een vaste waarde in mijn leven te vormen. Koffie drinken in een kleine karavaan vol muzikanten, instrumenten en bijhorend gevolg moge dan wel stijlvol in extremis lijken. Het houdt een vat vol risico’s in. Leuteren lijkt ook opnieuw hier niet ver weg, maar ik schrijf dit soort van whining zonder wine toe aan de niet-consistentiële vorm van eenzaamheid die rondtrekken in groep met zich meebrengt. Of is het heimwee? Nee. Thank God. Oh nee.

Het globale positioneringssysteem doet me opschrikken. Op weg zijnde naar een volgend hol vol verderf, blues en domp ben ik er van overtuigd dat het dieptepunt dat me doet jeremiëren over al dan niet aanwezig zijnd isolement en overduidelijk vertegenwoordigde verbrande en dus rood gekleurde vingers mij – als slachtoffer van deze selectief-pessimistische maatschappij – als een geschenk uit de intussen grauw gekleurde hemel wordt aangeboden en mij als persona in realis opnieuw de grond op gooit. Dit rondtrekkend roffelig leventje zal niet lang meer blijven duren.

Zoals u ziet, waardige tegenspeler en ondriftfanaat, heb ik u niets zinrijk te melden en bevind ik mij nog steeds in een staat tussen leven en dood, hemel en hel, in een bus met bijgeleverde gelijkgestemden die af en toe verlaten wordt om de – voor sommigen onder ons veganistische – kaas op ‘t brood te verdienen. En dit doen we nog steeds met datgene waarvoor we denken te leven. Muziek. Gegroet.

Advertenties

Onverstandig doch onverstaanbaar – by Aïda G

Mijn shirt is doorweekt. Drassig. Sompig. Mijn hart lijkt overuren te draaien.
Bons bons bons 
bons bons
bo-ons
Ik wankel de trappen af. Het pad dat daarnet nog naar anderhalf uur van opperste stoornis leidde wordt nu averechts afgewandeld. Wankel en voldaan. 

Afsluiten met een nummer dat de naam “Hedonism” draagt, het zou iedere cynicus van formaat op ‘t paard zetten. En iedere ietwat fervente kunstenaar instemmend doen knikken. “Hedonist is what they said. Leecher. Leecher. Leecher. On your knees.” Zuiver hedonisme stelt geestelijk genot boven alles, zoals kunst en vriendschap, terwijl oppervlakkig hedonisme streeft naar directe vervulling van lichamelijk genot. Merci monsieur. 

Top nummer acht wordt de begante zak vervuld van shirts van voorgaande optredens ingegooid. Angstvallig mezelf oriënterend. Wasserette gezocht. En snel. De sleur van het geestelijk en lichamelijk genot stelden mij in staat een tragisch leven te gaan leiden. Mijn dierbaarste bezittingen bezetten slechts een zwarte kleine koffer en een deel van hart en brein. 

Ik wandel een laatste keer deze nacht de bühne op. Gitaar weghalen. En een vergeten versterker op ‘off’ zetten. Irrelevant besef ik dat een groot deel van ‘t bestaan van een muzikant in werking fulltime draait om ‘t voorzetsel ‘on’. 
Onvatbaar. 
Onnauwkeurig. 
Onverantwoordelijk. 
Onmaterialistisch. 
Onbestemd. 
On.