h a r o h n n y

An online artificial outing of extremely unreasonable sense, so as to be foolish or (not) taken serious. Written by Bo V and Aïda G.

Tag: idee

Priolering – by Aïda G

Het gesleur met de koffers eist zijn tol. S kijkt geïrriteerd om zich heen. Een vloek ontsnapt aan zijn mond, ingeplant op een intussen bezwete façade die eveneens voorzien is van een paar vermoeide ogen en een licht verstopte neus die een aankomende verkoudheid verraadt. Tourists will be tourists. Steeds vaker lijkt Camden High Street een multiculturele parade van uitheemse individuen te ondergaan. We zijn amper een mijl van huis verwijderd, ons pad naar het eindpunt wordt echter non-stop verstoord door gedesoriënteerde personae. De mentale drang om ons hele hebben en houden naar de eerstvolgende inwijkeling die de weg vraagt te gooien is groot. 

Weemoed maakt plaats voor een introverte vorm van diepe gelukzaligheid wanneer mijn oog valt op de silentieel rinkelende telefoon. Het is A. Meldend dat de metropool en bijhorende inwoners hem een dag eerder zullen begroeten. Met een onoverdachte ‘Au Revoir’ wordt het gesprek beëindigd. Gsm gaat de zak opnieuw in en mijn blik zoekt S. Hij laat zijn verdoken slechtheid botvieren en stuurt een kudde zestienjarige hipsters de verkeerde kant uit naar de dirty side of town, hun gewenste doel – de Markets –  zal nog een tijdje onbereikt blijven. Yay. 

Naar receptionele termen emoties ordenen is een nieuwe manier om misplaatste uitspraken te vermijden. Klanken vormen bijstere uitspattingen van geformuleerde gedachten. Reactiepotentie rijkt ver. Maar kan ook tegenvallen. Bij de zin tot impressioneren echter grijpt men merendeels terug naar het citeren van handgeschreven werken. Want enkel geschreven woorden worden gewikt. Het ‘gewogen’ gedeelte wordt aan u overgelaten. U bepaalt steeds zelf de belasting en waarde van de gepende woorden.

Is dit echt wat maakt dat de typisch puberale adolescent zich steeds vaker beroept op de diensten en mogelijkheden van een tekstbericht? Omdat bij het telefoneren kordatere gevolgen eerder te overzien zijn en ze de chimère wat langer willen behouden? Wie het zeggen zal is ons een zorg. Onze koffers staan nog steeds gepositioneerd tussen citytrippers en wegenkaarten. S is er bij gaan neerzitten en laat een diepzinnige breinvervoering optreden. De gedachte dat hij net een roomie belde om ons te komen helpen met de sleur naar huis van overdosis instrumenten laat hem sudderen op zacht vuur. Mijn gsm wordt uit mijn zak gevist. Een bericht sturen naar D. Inhoud gecensureerd. Pubers dat wij zijn. 

I used to be this caravan’s fool – by Aïda G

Verbrande vingers lijken een vaste waarde in mijn leven te vormen. Koffie drinken in een kleine karavaan vol muzikanten, instrumenten en bijhorend gevolg moge dan wel stijlvol in extremis lijken. Het houdt een vat vol risico’s in. Leuteren lijkt ook opnieuw hier niet ver weg, maar ik schrijf dit soort van whining zonder wine toe aan de niet-consistentiële vorm van eenzaamheid die rondtrekken in groep met zich meebrengt. Of is het heimwee? Nee. Thank God. Oh nee.

Het globale positioneringssysteem doet me opschrikken. Op weg zijnde naar een volgend hol vol verderf, blues en domp ben ik er van overtuigd dat het dieptepunt dat me doet jeremiëren over al dan niet aanwezig zijnd isolement en overduidelijk vertegenwoordigde verbrande en dus rood gekleurde vingers mij – als slachtoffer van deze selectief-pessimistische maatschappij – als een geschenk uit de intussen grauw gekleurde hemel wordt aangeboden en mij als persona in realis opnieuw de grond op gooit. Dit rondtrekkend roffelig leventje zal niet lang meer blijven duren.

Zoals u ziet, waardige tegenspeler en ondriftfanaat, heb ik u niets zinrijk te melden en bevind ik mij nog steeds in een staat tussen leven en dood, hemel en hel, in een bus met bijgeleverde gelijkgestemden die af en toe verlaten wordt om de – voor sommigen onder ons veganistische – kaas op ‘t brood te verdienen. En dit doen we nog steeds met datgene waarvoor we denken te leven. Muziek. Gegroet.