h a r o h n n y

An online artificial outing of extremely unreasonable sense, so as to be foolish or (not) taken serious. Written by Bo V and Aïda G.

Tag: blog

Take a bow

IMG_20180302_172516_712

I make tons of wrong decisions. I honestly lost count. Like when I thought that going on a Tinder date with a guy who’s holding a baby in his profile picture was a good idea. Or baking muffins without any sugar. Or that time when I crashed another car with my cool-ass pick-up called Britney and I almost ended up missing my flight home for Christmas.

What did I read somewhere? Oh yes, that the worst decisions lead to the best memories. I mean, Tinder stories are always good stories, whether they end in juicy sex or desperate escapes via the toilet window. But I’m not sure plain muffins could ever make a good memory. Or any memory at all, to be honest.

Sometimes I try to blame fate for all the crap that happens to me. ‘Cause what’s meant to be, is meant to be, am I right?

So when I start my day by falling out of bed, I blame fate. And again when, sometime around noon, I rip my jeans by squatting too low. Then, right after I showered, shaved, put a mask on my hair and spent half an hour googling the least awkward way to say goodbye after a bad date, the bastard cancels. It had to happen.
The only thing left to do is make myself comfy on the couch with a bottle of bailey’s and the first season of Glee on replay. All of these things that fucked up my days were obviously unavoidable. It was fate. It was meant to be. I had no influence on it whatsoever. I plead not guilty. It was written in the stars (and we can’t rewrite the stars – notice the awesome musical reference?).

But was it really? Wasn’t it me who made the decision to put my  phone too far from my bed because I read an article about phone radiation and infertility and insomnia and all other bad stuff that can happen to you?  It was me who decided to wear an old pair of jeans because I can never be bothered to buy new ones (shopping for jeans is so boring). I knew that not getting a car insurance could get me in big trouble, I just rather spent my money on cheap wine instead. I should’ve been smart enough to know that getting in a car at 4am with a  drunk fella  behind the wheel  could end in a race against the cops. Or that making a snow angel will make you end up with a wet bum for the rest of the day. And I decided to say yes to going on a date with this random Tinder guy, knowing very well that this could’ve been a very, very bad decision if the guy turned out to be a creep who would stalk me for another 15 years. Which didn’t happen because he had the flu, thank god for that. Is that all fate? Don’t think so. They were all my decisions (not the flu), and they were definitely not the greatest. But you gotta admit: they do make the greatest stories.

We’re all gonna get older, more experienced, maybe a bit fatter around the hips. But guess what, we’re still gonna make all kinds of bad decisions. Like sleeping with someone who has a girlfriend. Baking a plate of brownies, only for yourself. Accepting a lift from a drunk driver. Buying weird smelling cookies from a hippie. Drinking too much shitty wine that causes 12h blackouts. So take a bow and embrace those decisions. They’re all yours. They’re the reason why, in 50 years from now, we will still have enough stories to entertain our – then alcoholic and probably divorced and remarried twice – besties with.

Advertenties

Poging tot contemplatie – by Harohnny

Celebreren? Wat celebreren? Dat we een drietal jaar lang u konden vergasten met onze immorele uitspattingen? Dat we gedurende dat triplet van driehonderdvijfenzestig dagen u telkens weer een desillusionerend beeld van de mensheid konden voorschotelen? Of dat poogden te verijdelen en we u ergens hoop boden op beterschap binnen de wereld van verderf? Drie jaar lang trachtten we u niet het ergste te doen vrezen voor  uw nageslacht dat er op een tot nog toe onverklaarbare en later hoogstwaarschijnlijk onverantwoorde wijze hoe dan ook zal komen. Helaas. De kans dat u met een jovialere blik tegenover deze wereld van verteer en vertier aankijkt is minder plausibel dan ooit tevoren.

Waarom blijft alcohol symbool voor het hoogste genot, opium van de doorsnee burger? Waarom slaat u dagelijks uw krant open om u in te laden met wereldonvrede en lucratief geroddel? Waarom sleept men zich om zeven uur uit bed, om tegen tien voor negen aan te komen in een muf kantoor en zich om stipt negen uur aan een beladen bureau te schuiven, om tegen zes afgemat door het apathisch voor u uit turen thuis te komen in een al even doorsnee situatie? U kijkt uit naar het weekend, inderdaad. Want dan kan u u te goed doen aan de wijze woorden van schoonmoederlief en haar verlept taartenassortiment. Waarom was de tijd die vooraf ging aan uw nine-to-five’je evenmin een irrationeel spannende periode? Misschien omdat u té veel tijd spendeerde in die verdoemde Toverpoort? Het aantal inhoudsloze boekhouders in spé in uw ‘vriendengroep’ lag procentueel te hoog misschien? De verdovende middelen die u werden toegestopt waren van een té abjecte kwaliteit?

Of u deed zich gewoon niet vaak genoeg te goed aan een intellectueel iets zoals het lezen van Harohnny? Mea culpa. Aha. Wij leverden u drie jaar lang alternatieven om uw tijd mee te verdrijven. En liefde en leed mee te bedrijven. Wij trachtten u te tonen dat er meer is dan die ene “holy” straat. Dat die niet uw point final hoefde te zijn. Wij trachtten u er op te wijzen dat uw kantoorjob niet persé diende uit te monden in the final destination. Alsook wezen wij er u op dat ta belle-mère geen zondags ritueel betaamde te zijn.

U stelt ons teleur, waarde lezers. Not all of you, echter. En er is wellicht wel nog hoop voor enkele randgevallen. Daarom ook dienen wij onszelf een dosis van dat reeds beschreven opium (lees: correct geprepareerde cosmopolitans) toe, schrapen wij onze laatste resten moed tegader en sluiten we een nieuw contract. Als in? Verwacht de komende drie jaar nog méér cosmo reviews, nog méér verslaggevingen vanop ranzige underground feestjes, nog méér rants over jullie onwetendheid, nog méér muzikale hoogtepunten, nog méér gezwets over visites aan karaokebars en andere mensonterende acties en voor het tamen van de zielenrust… nog méér filosofische uiteenzettingen. Cheers.

Afbeelding

Priolering – by Aïda G

Het gesleur met de koffers eist zijn tol. S kijkt geïrriteerd om zich heen. Een vloek ontsnapt aan zijn mond, ingeplant op een intussen bezwete façade die eveneens voorzien is van een paar vermoeide ogen en een licht verstopte neus die een aankomende verkoudheid verraadt. Tourists will be tourists. Steeds vaker lijkt Camden High Street een multiculturele parade van uitheemse individuen te ondergaan. We zijn amper een mijl van huis verwijderd, ons pad naar het eindpunt wordt echter non-stop verstoord door gedesoriënteerde personae. De mentale drang om ons hele hebben en houden naar de eerstvolgende inwijkeling die de weg vraagt te gooien is groot. 

Weemoed maakt plaats voor een introverte vorm van diepe gelukzaligheid wanneer mijn oog valt op de silentieel rinkelende telefoon. Het is A. Meldend dat de metropool en bijhorende inwoners hem een dag eerder zullen begroeten. Met een onoverdachte ‘Au Revoir’ wordt het gesprek beëindigd. Gsm gaat de zak opnieuw in en mijn blik zoekt S. Hij laat zijn verdoken slechtheid botvieren en stuurt een kudde zestienjarige hipsters de verkeerde kant uit naar de dirty side of town, hun gewenste doel – de Markets –  zal nog een tijdje onbereikt blijven. Yay. 

Naar receptionele termen emoties ordenen is een nieuwe manier om misplaatste uitspraken te vermijden. Klanken vormen bijstere uitspattingen van geformuleerde gedachten. Reactiepotentie rijkt ver. Maar kan ook tegenvallen. Bij de zin tot impressioneren echter grijpt men merendeels terug naar het citeren van handgeschreven werken. Want enkel geschreven woorden worden gewikt. Het ‘gewogen’ gedeelte wordt aan u overgelaten. U bepaalt steeds zelf de belasting en waarde van de gepende woorden.

Is dit echt wat maakt dat de typisch puberale adolescent zich steeds vaker beroept op de diensten en mogelijkheden van een tekstbericht? Omdat bij het telefoneren kordatere gevolgen eerder te overzien zijn en ze de chimère wat langer willen behouden? Wie het zeggen zal is ons een zorg. Onze koffers staan nog steeds gepositioneerd tussen citytrippers en wegenkaarten. S is er bij gaan neerzitten en laat een diepzinnige breinvervoering optreden. De gedachte dat hij net een roomie belde om ons te komen helpen met de sleur naar huis van overdosis instrumenten laat hem sudderen op zacht vuur. Mijn gsm wordt uit mijn zak gevist. Een bericht sturen naar D. Inhoud gecensureerd. Pubers dat wij zijn. 

I used to be this caravan’s fool – by Aïda G

Verbrande vingers lijken een vaste waarde in mijn leven te vormen. Koffie drinken in een kleine karavaan vol muzikanten, instrumenten en bijhorend gevolg moge dan wel stijlvol in extremis lijken. Het houdt een vat vol risico’s in. Leuteren lijkt ook opnieuw hier niet ver weg, maar ik schrijf dit soort van whining zonder wine toe aan de niet-consistentiële vorm van eenzaamheid die rondtrekken in groep met zich meebrengt. Of is het heimwee? Nee. Thank God. Oh nee.

Het globale positioneringssysteem doet me opschrikken. Op weg zijnde naar een volgend hol vol verderf, blues en domp ben ik er van overtuigd dat het dieptepunt dat me doet jeremiëren over al dan niet aanwezig zijnd isolement en overduidelijk vertegenwoordigde verbrande en dus rood gekleurde vingers mij – als slachtoffer van deze selectief-pessimistische maatschappij – als een geschenk uit de intussen grauw gekleurde hemel wordt aangeboden en mij als persona in realis opnieuw de grond op gooit. Dit rondtrekkend roffelig leventje zal niet lang meer blijven duren.

Zoals u ziet, waardige tegenspeler en ondriftfanaat, heb ik u niets zinrijk te melden en bevind ik mij nog steeds in een staat tussen leven en dood, hemel en hel, in een bus met bijgeleverde gelijkgestemden die af en toe verlaten wordt om de – voor sommigen onder ons veganistische – kaas op ‘t brood te verdienen. En dit doen we nog steeds met datgene waarvoor we denken te leven. Muziek. Gegroet.

About Trinities and Music – by Aïda G

While ordering my lucky drink I’m wondering if the guy next to me at the bar is here for the same reason. Noisy music, arty people and a shitload of tourists in a clumsy small bar on Chalk Farm. Peculiar scene. The noise was our choice. Sensible to play dirty music before going on stage. Arty people, that’s what Camden consists of. And the tourists? Well it offers a part of us a permanent reward. Fit.

Whiskey coke. Part one of the lucky Trinity soaked. Thank God. I walk back to the human-free part of the pub and see S playing the last part of one of our new songs. His voice exhibits exhaustion. The stringed instrument he’s playing on produces an obscure sound and makes me feel pointless. He is a god on guitar. God again.

I open my bag and search for my old trousers. Redressing before performing became a habit. Putting my favorite boots on fulfills the second part of the lucky Trinity. Preparing to spend another random eve on stage might sound a little abominable, isn’t it?

Fifty minutes to show. Count down starts slow. Tuning my guitar makes me more nervous than J reporting the gig is sold out. 

Half an hour to show. Total numbness operates. 

Twenty minutes to show. Potentially disaster consequence in mind.

Ten minutes to show. A last cigarette to light. And to share. As if we literally are a bar on each other’s door and fresh air. Third part of the lucky Trinity? Check! 

J to walk with us down to the stage. One minute to show, the ritual three kisses on each cheek and a walk from the dark into the light and unknown. First chord and a crowd to react electrified. Second chord to get us all dancing. Cause as soon as you play music, music is gonna play with you.