h a r o h n n y

An online artificial outing of extremely unreasonable sense, so as to be foolish or (not) taken serious. Written by Bo V and Aïda G.

The perks of being 21

Bday 039

Clueless op repeat zetten wanneer je eigenlijk zou moeten zweten op je thesis. In een impulsieve bui naar Amsterdam rijden met je besties en middenin de gay parade terechtkomen. De helft van je erasmusbeurs uitgeven aan een nachtje Vlasmarkt. Je pc aanvallen met ducktape wanneer hij begint te roken. Nog steeds geen idee hebben wat je wil worden als je groot bent. Een shotje doen telkens iemand vraagt of je nog iets gaat bijstuderen. Een (fake) trampstamp laten zetten. Op de nationale televisie komen als verdachte van drugsbezit. De hoop om ooit werk te vinden voorgoed opgeven. Klagen dat er niets op televisie is tegenwoordig maar er zelf geen in het bezit hebben. In het dreupelkot gaan hangen op een random namiddag omdat je honger hebt. Nog steeds vasthangen aan mama’s diepvriezer. Er maar niet in slagen smaak te brengen in niet-gefrituurd voedsel. Overleven op oreo’s en vodka. Katers te lijf gaan met nog meer vodka. Je Tinderdates politiek verantwoorden. Kerstfilms kijken putje zomer. Een innerlijke strijd aangaan bij het binnengaan van Primark. Zweren dat je, later als je carrière hebt gemaakt en tonnen geld verdient, ethischer gaat shoppen. Gaan wenen in een hoekje bij het besef dat je geen kindergeld meer krijgt. Blijven rond proclameren dat je onafhankelijk wil zijn van je ouders. Een paar maand bij je zussen crashen. Vuur spuwen als iemand je aanspreekt met ‘mevrouw’. Selfies nemen met je besties in de Topshop photobooth.  Stoefen dat je eindelijk alcohol kan drinken in Amerika, maar niet het geld hebben om erheen te gaan. Op een feestje de enige zijn die de Glee- nummers kan meezingen. Je zaterdagavonden spenderen aan plaatselijke kermisleute. Roepen dat een spiegelpaleis voor pussies is maar er zelf drie uur in verdwalen. Je fooien verkwisten aan Lunaparken en met je prijs een piemelknuffel kopen. In Ikea werken om je decadente levensstijl te kunnen volhouden. Hyperventileren bij het woord ‘werzoekende’. Liever vijf dagen brakken op een murg festival vol stoners dan een week all-in in Chersonissos met een liter cosmo binnen handbereik en elke avond een animator in bed.

Welcome in the life of a twentysomething.

Kroniek van aangekondigde hypocrisie

Tot u spreekt een volbloed vegetariër. Onthouder van al wat vleselijkheid betreft. Een beslissing die ruim vier jaar geleden genomen werd. Uit overtuiging dat het recht van de mens om éénder welk dier op de slachtbank te gooien onbestaand is. Onterecht ook.

Tot u spreekt een overtuigd atheïst. Geen godsdienst weet mij te bekoren. Wel het geloof in waarden die bijdragen tot een vredevolle interculturele samenleving. In mijn ogen heeft iedereen het recht eender welke god te aanbidden, eender welk ritueel uit te voeren, zo lang mens noch dier te kort gedaan wordt.

De aanslepende queeste rond het al dan niet invoeren van een totaal verbod op onverdoofd slachten beheerst menig gesprek, dagblad en journaal. Jaarlijks wagen talloze Joden zich aan het bloedvergieten. En met ook het islamitische Offerfeest (Aïd-el-Kebir) in het vooruitzicht brengen duizenden gelovigen alles in gereedheid om ruim 40 000 lammetjes met het mes te lijf te gaan. Onverdoofd. Omdat het kan. Omdat het mag. En omdat het traditie is. Een pijnlijke affaire, jazeker.

De respons is talrijk en luid. “Barbaren zijn het, die Moslims en Joden”, “Middeleeuwse folterpraktijken uit het Oosten” en zo veel meer. Aldus de mening van velen. Het is inderdaad ongehoord om een weerloos dier af te maken. Dat het beest eerst niet onthaald wordt op een pertinente portie CO2 of stroomstoot maakt het nog wat barbaarser, uiteraard. Weyts heeft gelijk wanneer hij weigert om uitzondering op de wet – religieus ritueel of niet – te tolereren. Maar…

De weken voor Kerst worden tal van ganzen getrakteerd op een stevig maal om nadien te worden leeggepompt en in foie gras-vorm op uw stijlvol aangekleede feestdis terecht te komen. Een deel van de outfit die u draagt wordt misschien wel verzorgd door meneer de vos of juffrouw nerts. Ach, het is toch lekker warm. Een laagje make-up? Muizen dragen alvast een tijdje uw fond de teint alvorens u het op uw gelaat smeren kan. Iedere seconde, iedere minuut sterft wel ergens een dier – verdoofd of onverdoofd – om u van uw zogenaamde ‘gecultiveerde’ en ‘westerse’ noden te voorzien. Geen haan die er naar kraait.

nerts_4

We loochenen onszelf al jaren voor. Dierenleed is hier en nu, alom tegenwoordig. En niet louter die enkele weken voor het Offerfeest alleen. Wordt het niet eens tijd om komaf te maken met het kijken naar de ander? Om het hand in eigen boezem te steken en te kijken waar het fout loopt bij onszelf? Verdoofd of onverdoofd. Met de dood tot gevolg of niet. Is die pels ’t wel nog zo warm dat het talloze dieren een macaber einde mag bezorgen van een nog luguber bestaan? Smaakt dat bord foie gras wel nog zo delicieus bij ’t zien van de brute pijp-in-de-bek-en-pompen-maar-rituelen die gans en eend voor u ondergaan? Wat met die ene hond, weerloos achtergelaten omdat hij te groot werd naar het idee van het baasje? En vooral. Is die braadworst op de BBQ echt een zoveelste dierlijk offer waard?

Tonight, tonight, it all began tonight

Vandaag is het eindelijk terug zo’n zondag waarbij we vol verwachting en met nog een Friday- hangover in de benen uitkijken naar een van de weinige zondagavonden die afwijken van de gebruikelijke nineties detectiveseries. Deze nacht – f***ing tijdzones – zullen we opnieuw met pijn in het hart en bloeddoorlopen ogen naar ons computerscherm staren, stiekem hopend op een plotse teleportatie naar de Radio City Music Hall, NY. Wie dit Chinees, Cantonees of Mandarijns in de oren klinkt, mag verder grumpy cat gifs kijken en stilletjes huilen in de hoek. No hard feelings. Voor de drie mensen die gebleven zijn uit sympathie– of zondagse verveling – is hier de perfecte voorbereiding voor een nacht vol vreugdedansjes. Mensen die zich geroepen voelen onze toekomstige decadente Broadway tripjes te sponsoren zijn meer dan welkom, maar tot dan geen droge voorspellingslijstjes hier. Tot we zo’n ziel geïndoctrineerd hebben, kunnen we jullie enkel verblijden met een zorgvuldig gekozen exclusieve selectie verfilmde Tony- winners die erom smeken opnieuw tot leven gebracht te worden. Doe die ramen open, trek die jaretellen op, toupeer die haren en doe eer aan deze pareltjes.

De Tien Harohnny Geboden

10877408_754341211313821_524672243_n

 

Bovenal bemin de Harohnny-god

Dans niet ijdel schaam noch spot

Heilig steeds de nacht des heren

Wijn en sushi zult gij eren

Ontbloot niet, claim die erfenis

Doe louter wat onkuisheid is

Laat u strelen, breek die vliezen

Ook die maagdelijkheid zult u verliezen

Zorg steeds voor cosmo in overvloed

En begeer nooit iemand’s shoptegoed.

 

The Nightmare Before Christmas

‘Me verkleden’ is iets wat bovenaan op mijn lijstje met ‘Mijn allerliefste favoriete dingen om te doen’  staat – na ‘Trouwen met een rijke vent’. Deze lijst hangt al sinds mijn 12de levensjaar boven mijn bed en reist overal met me mee. Gedurende de jaren is het alleen maar langer geworden zodat ik nu bij aankomst op mijn nieuwe verblijfplaats eerst kijk of er plaats is om mijn gigalijst omhoog te hangen. Zoniet moet het meubilair genadeloos wijken – sorry feng shui, prioriteiten moeten gesteld worden. Het zal je dus niet verbazen dat Halloween – na Kerstmis natuurlijk – mijn favoriete feest is. Ik mag dan wel weken nachtmerries hebben na het kijken van horrorfilms en psychologische drama’s, er zelf in meespelen is iets anders. Niet als slachtoffer uiteraard, want slachtoffers zijn dutsen. Ik zou de held van het verhaal zijn die de mensheid redt van de meest gruwelijke monsters. Een rol die ik op de avond der doden zou mogen spelen.

Elk jaar wordt het moeilijker om mijn schatjes van vrienden te overtuigen zich mee naar mijn duistere fantasiewereld te begeven. Na het gebruikelijke “Een beetje bloed is genoeg” en “True Blood is toch sexy?” was ik er toch weer in geslaagd hen in de meest gruwelijke creaties te hijsen en hen te schminken zodat geen enkele persoon van het andere geslacht in een omtrek van tien vierkante meter het zou wagen hen te benaderen. Wat allesbehalve mijn bedoeling was, maar hoe kneed je iemand tot Edward Scissorhands zonder angstkreten op te wekken bij omstaanders die een heksenhoed als het ultimum van verkleedpartijtjes beschouwen?

Met de nodige littekens, bloedvlekken en dronken gelummel begaven we ons richting feestgedruis voor een Thriller- nacht die we nooit meer zouden vergeten. Dit vertaalde zich in een nacht vol angstaanvallen, een overvloed aan Bloody Mary, zombiedansjes die iets weg hadden van stuiptrekkingen, intieme momenten met een fysicaleerkracht, omsingelingen door harige weefsels en … de afwezigheid van onze Alfa- en Betazombie (hier ging best wel wat discussie aan vooraf). Het besef dat twee van onze vrienden onopgemerkt verdwenen waren zorgde ervoor dat Halloween plots werkelijkheid werd. “Dit is het einde van de wereld!” begon Roodkapje Die de Wolf Opgegeten Had radeloos te gillen. Edward Scissorhands en Cookiemonster – compromissen moesten gemaakt worden– stonden uitdrukkingsloos naar het plotse tumult te staren, vermoedend dat ook onze karakters overgenomen waren door horrorpersonages.

Maar ik wist wat er gaande was. Het was een groot complot, om te testen of we de uitdaging zouden aangaan. We waren beland in die scène in The Matrix waarin Neo moet kiezen tussen de blauwe capsule, die hem zou thuisbrengen om zijn normale leven te hervatten, en de rode capsule, waarmee hij verplicht was te blijven in de onbekende droomwereld. Onze dappere held ging de uitdaging niet uit de weg en dit zouden wij, Rescue Rangers, ook niet doen!
Met veel tegenstribbeling plukten we Edward Van Twilight En Niet Die Met De Scharen uit de armen van een wezen dat verdacht veel leek op die kerel uit Warm Bodies. Ik was alleen niet zo zeker of het wel een kerel was. Met mijn camera in de hand – The Blair Witch Project zat nog vers in mijn geheugen – kon de zoektocht naar de verloren, waarschijnlijk ontvoerde en intussen verkrachte, gedrochten die we onze vrienden noemden beginnen. Na een paar Red Bulls zag ook Cookiemonster plots de ernst van de situatie in. Met haar schele ogen wenkte ze de in latex gehulde sweet transvestite, die al verwoede pogingen had gedaan haar te verleiden, en eindelijk zich tot zijn groot genoegen bij onze troep mocht vestigen. De enige meerwaarde van dit karakter was zichtbaar onder de vorm van een – hopelijk – rubberen bijl die met tape aan zijn kousenband was bevestigd.

Edward Van Twilight En Niet Die Met De Scharen was net een poging aan het doen me te overtuigen haar Warm Bodies- kerel mee te nemen voor zijn kennis over zombies (en andere vaardigheden die ze niet verder hoefde te beschrijven) op de grote reddingsoperatie toen ik plots twee klauwen in mijn schouders voelde.
En dan werd het zwart voor mijn ogen.