h a r o h n n y

An online artificial outing of extremely unreasonable sense, so as to be foolish or (not) taken serious. Written by Bo V and Aïda G.

A Holy Harohnny Christmas Special

Advertenties

Where are you, Christmas?

miracle on 34th street

Lijstjes als ‘De beste Kerstalbums voor aan de feestdis’, daar doen we bij Harohnny dit jaar lekker niet aan mee. Iedereen weet trouwens toch dat de beste muziek om je (vegi-)kalkoen op te kauwen van Smith & Burrows, She & Him en Frank Sinatra is. We gaan ook geen vluchtelingen/zwartepiet/terrorisme/dewereldisnaardekl*ten- litanieën spuien dit jaar. Maar geen schrik, we gaan Kerstmis niet skippen om vervolgens op cruise naar de Caraïben te vertrekken. Onze stapel nieuw ingevoerde Christmas sweaters laat dit niet toe. Harohnny laat Frostie niet in de steek.

Waar we ons dit jaar wel zorgen over maken, is waar de ‘Christmas spirit’ heen is. Winkelstraten zijn gevuld met gewapende milities in plaats van met hordes gezinnen die het uiterste uit hun creditcards aan het halen zijn.  De temperaturen zijn maar nauwelijks onder nul gezakt en er is nog geen spoor van enige yeti’s. Het enige wat we zien is vijandigheid tegenover mensen die hopen hier iets meer vredelievendheid te vinden dan in het land waar ze – zonder daar zelf enige zeggenschap in hebben –opgegroeid zijn. O ja, we zijn wel nog steeds enorm begaan met alle hippe geldinzamelacties. Zolang onze buren en Facebookvrienden maar zien hoeveel rode neuzen we dragen. Zolang we maar worden gefeliciteerd met onze deelname aan de jaarlijkse sponsorloop.

Maar is het werkelijk liefdadigheid te noemen als je bij een vernield bushokje onmiddellijk de schuld zoekt bij ‘die vrende’ en wanneer je naast iemand staat met een hoofddoek argwanend zoekt naar de nooduitgang?  Is dit dan de Christmas spirit waar alle Christmas carols uit de duizenden kerstlijstjes- waar we dit jaar dus niet aan deelnemen – het over hebben?  Wij zijn ervan overtuigd dat dit niet zo is, anders zou dit toch een aanklacht worden aan de hedendaagse maatschappij. Wat dit zeker niet is. Zie dit eerder als een oproep om een poging te wagen die argwaan, frustraties en vooroordelen aan de kant te schuiven voor zingende kerstbomen en knisperende (al dan niet fake) haardvuren. Zoals een bepaald vrouwenblad zou zeggen: hé, het is oké om het goede te zien in alle mensen. Tenzij ze je kerstchocola afpakken, natuurlijk.

 

 

The perks of being 21

Bday 039

Clueless op repeat zetten wanneer je eigenlijk zou moeten zweten op je thesis. In een impulsieve bui naar Amsterdam rijden met je besties en middenin de gay parade terechtkomen. De helft van je erasmusbeurs uitgeven aan een nachtje Vlasmarkt. Je pc aanvallen met ducktape wanneer hij begint te roken. Nog steeds geen idee hebben wat je wil worden als je groot bent. Een shotje doen telkens iemand vraagt of je nog iets gaat bijstuderen. Een (fake) trampstamp laten zetten. Op de nationale televisie komen als verdachte van drugsbezit. De hoop om ooit werk te vinden voorgoed opgeven. Klagen dat er niets op televisie is tegenwoordig maar er zelf geen in het bezit hebben. In het dreupelkot gaan hangen op een random namiddag omdat je honger hebt. Nog steeds vasthangen aan mama’s diepvriezer. Er maar niet in slagen smaak te brengen in niet-gefrituurd voedsel. Overleven op oreo’s en vodka. Katers te lijf gaan met nog meer vodka. Je Tinderdates politiek verantwoorden. Kerstfilms kijken putje zomer. Een innerlijke strijd aangaan bij het binnengaan van Primark. Zweren dat je, later als je carrière hebt gemaakt en tonnen geld verdient, ethischer gaat shoppen. Gaan wenen in een hoekje bij het besef dat je geen kindergeld meer krijgt. Blijven rond proclameren dat je onafhankelijk wil zijn van je ouders. Een paar maand bij je zussen crashen. Vuur spuwen als iemand je aanspreekt met ‘mevrouw’. Selfies nemen met je besties in de Topshop photobooth.  Stoefen dat je eindelijk alcohol kan drinken in Amerika, maar niet het geld hebben om erheen te gaan. Op een feestje de enige zijn die de Glee- nummers kan meezingen. Je zaterdagavonden spenderen aan plaatselijke kermisleute. Roepen dat een spiegelpaleis voor pussies is maar er zelf drie uur in verdwalen. Je fooien verkwisten aan Lunaparken en met je prijs een piemelknuffel kopen. In Ikea werken om je decadente levensstijl te kunnen volhouden. Hyperventileren bij het woord ‘werzoekende’. Liever vijf dagen brakken op een murg festival vol stoners dan een week all-in in Chersonissos met een liter cosmo binnen handbereik en elke avond een animator in bed.

Welcome in the life of a twentysomething.

Kroniek van aangekondigde hypocrisie

Tot u spreekt een volbloed vegetariër. Onthouder van al wat vleselijkheid betreft. Een beslissing die ruim vier jaar geleden genomen werd. Uit overtuiging dat het recht van de mens om éénder welk dier op de slachtbank te gooien onbestaand is. Onterecht ook.

Tot u spreekt een overtuigd atheïst. Geen godsdienst weet mij te bekoren. Wel het geloof in waarden die bijdragen tot een vredevolle interculturele samenleving. In mijn ogen heeft iedereen het recht eender welke god te aanbidden, eender welk ritueel uit te voeren, zo lang mens noch dier te kort gedaan wordt.

De aanslepende queeste rond het al dan niet invoeren van een totaal verbod op onverdoofd slachten beheerst menig gesprek, dagblad en journaal. Jaarlijks wagen talloze Joden zich aan het bloedvergieten. En met ook het islamitische Offerfeest (Aïd-el-Kebir) in het vooruitzicht brengen duizenden gelovigen alles in gereedheid om ruim 40 000 lammetjes met het mes te lijf te gaan. Onverdoofd. Omdat het kan. Omdat het mag. En omdat het traditie is. Een pijnlijke affaire, jazeker.

De respons is talrijk en luid. “Barbaren zijn het, die Moslims en Joden”, “Middeleeuwse folterpraktijken uit het Oosten” en zo veel meer. Aldus de mening van velen. Het is inderdaad ongehoord om een weerloos dier af te maken. Dat het beest eerst niet onthaald wordt op een pertinente portie CO2 of stroomstoot maakt het nog wat barbaarser, uiteraard. Weyts heeft gelijk wanneer hij weigert om uitzondering op de wet – religieus ritueel of niet – te tolereren. Maar…

De weken voor Kerst worden tal van ganzen getrakteerd op een stevig maal om nadien te worden leeggepompt en in foie gras-vorm op uw stijlvol aangekleede feestdis terecht te komen. Een deel van de outfit die u draagt wordt misschien wel verzorgd door meneer de vos of juffrouw nerts. Ach, het is toch lekker warm. Een laagje make-up? Muizen dragen alvast een tijdje uw fond de teint alvorens u het op uw gelaat smeren kan. Iedere seconde, iedere minuut sterft wel ergens een dier – verdoofd of onverdoofd – om u van uw zogenaamde ‘gecultiveerde’ en ‘westerse’ noden te voorzien. Geen haan die er naar kraait.

nerts_4

We loochenen onszelf al jaren voor. Dierenleed is hier en nu, alom tegenwoordig. En niet louter die enkele weken voor het Offerfeest alleen. Wordt het niet eens tijd om komaf te maken met het kijken naar de ander? Om het hand in eigen boezem te steken en te kijken waar het fout loopt bij onszelf? Verdoofd of onverdoofd. Met de dood tot gevolg of niet. Is die pels ’t wel nog zo warm dat het talloze dieren een macaber einde mag bezorgen van een nog luguber bestaan? Smaakt dat bord foie gras wel nog zo delicieus bij ’t zien van de brute pijp-in-de-bek-en-pompen-maar-rituelen die gans en eend voor u ondergaan? Wat met die ene hond, weerloos achtergelaten omdat hij te groot werd naar het idee van het baasje? En vooral. Is die braadworst op de BBQ echt een zoveelste dierlijk offer waard?

Tonight, tonight, it all began tonight

Vandaag is het eindelijk terug zo’n zondag waarbij we vol verwachting en met nog een Friday- hangover in de benen uitkijken naar een van de weinige zondagavonden die afwijken van de gebruikelijke nineties detectiveseries. Deze nacht – f***ing tijdzones – zullen we opnieuw met pijn in het hart en bloeddoorlopen ogen naar ons computerscherm staren, stiekem hopend op een plotse teleportatie naar de Radio City Music Hall, NY. Wie dit Chinees, Cantonees of Mandarijns in de oren klinkt, mag verder grumpy cat gifs kijken en stilletjes huilen in de hoek. No hard feelings. Voor de drie mensen die gebleven zijn uit sympathie– of zondagse verveling – is hier de perfecte voorbereiding voor een nacht vol vreugdedansjes. Mensen die zich geroepen voelen onze toekomstige decadente Broadway tripjes te sponsoren zijn meer dan welkom, maar tot dan geen droge voorspellingslijstjes hier. Tot we zo’n ziel geïndoctrineerd hebben, kunnen we jullie enkel verblijden met een zorgvuldig gekozen exclusieve selectie verfilmde Tony- winners die erom smeken opnieuw tot leven gebracht te worden. Doe die ramen open, trek die jaretellen op, toupeer die haren en doe eer aan deze pareltjes.