The Nightmare Before Christmas

door harohnny

‘Me verkleden’ is iets wat bovenaan op mijn lijstje met ‘Mijn allerliefste favoriete dingen om te doen’  staat – na ‘Trouwen met een rijke vent’. Deze lijst hangt al sinds mijn 12de levensjaar boven mijn bed en reist overal met me mee. Gedurende de jaren is het alleen maar langer geworden zodat ik nu bij aankomst op mijn nieuwe verblijfplaats eerst kijk of er plaats is om mijn gigalijst omhoog te hangen. Zoniet moet het meubilair genadeloos wijken – sorry feng shui, prioriteiten moeten gesteld worden. Het zal je dus niet verbazen dat Halloween – na Kerstmis natuurlijk – mijn favoriete feest is. Ik mag dan wel weken nachtmerries hebben na het kijken van horrorfilms en psychologische drama’s, er zelf in meespelen is iets anders. Niet als slachtoffer uiteraard, want slachtoffers zijn dutsen. Ik zou de held van het verhaal zijn die de mensheid redt van de meest gruwelijke monsters. Een rol die ik op de avond der doden zou mogen spelen.

Elk jaar wordt het moeilijker om mijn schatjes van vrienden te overtuigen zich mee naar mijn duistere fantasiewereld te begeven. Na het gebruikelijke “Een beetje bloed is genoeg” en “True Blood is toch sexy?” was ik er toch weer in geslaagd hen in de meest gruwelijke creaties te hijsen en hen te schminken zodat geen enkele persoon van het andere geslacht in een omtrek van tien vierkante meter het zou wagen hen te benaderen. Wat allesbehalve mijn bedoeling was, maar hoe kneed je iemand tot Edward Scissorhands zonder angstkreten op te wekken bij omstaanders die een heksenhoed als het ultimum van verkleedpartijtjes beschouwen?

Met de nodige littekens, bloedvlekken en dronken gelummel begaven we ons richting feestgedruis voor een Thriller- nacht die we nooit meer zouden vergeten. Dit vertaalde zich in een nacht vol angstaanvallen, een overvloed aan Bloody Mary, zombiedansjes die iets weg hadden van stuiptrekkingen, intieme momenten met een fysicaleerkracht, omsingelingen door harige weefsels en … de afwezigheid van onze Alfa- en Betazombie (hier ging best wel wat discussie aan vooraf). Het besef dat twee van onze vrienden onopgemerkt verdwenen waren zorgde ervoor dat Halloween plots werkelijkheid werd. “Dit is het einde van de wereld!” begon Roodkapje Die de Wolf Opgegeten Had radeloos te gillen. Edward Scissorhands en Cookiemonster – compromissen moesten gemaakt worden– stonden uitdrukkingsloos naar het plotse tumult te staren, vermoedend dat ook onze karakters overgenomen waren door horrorpersonages.

Maar ik wist wat er gaande was. Het was een groot complot, om te testen of we de uitdaging zouden aangaan. We waren beland in die scène in The Matrix waarin Neo moet kiezen tussen de blauwe capsule, die hem zou thuisbrengen om zijn normale leven te hervatten, en de rode capsule, waarmee hij verplicht was te blijven in de onbekende droomwereld. Onze dappere held ging de uitdaging niet uit de weg en dit zouden wij, Rescue Rangers, ook niet doen!
Met veel tegenstribbeling plukten we Edward Van Twilight En Niet Die Met De Scharen uit de armen van een wezen dat verdacht veel leek op die kerel uit Warm Bodies. Ik was alleen niet zo zeker of het wel een kerel was. Met mijn camera in de hand – The Blair Witch Project zat nog vers in mijn geheugen – kon de zoektocht naar de verloren, waarschijnlijk ontvoerde en intussen verkrachte, gedrochten die we onze vrienden noemden beginnen. Na een paar Red Bulls zag ook Cookiemonster plots de ernst van de situatie in. Met haar schele ogen wenkte ze de in latex gehulde sweet transvestite, die al verwoede pogingen had gedaan haar te verleiden, en eindelijk zich tot zijn groot genoegen bij onze troep mocht vestigen. De enige meerwaarde van dit karakter was zichtbaar onder de vorm van een – hopelijk – rubberen bijl die met tape aan zijn kousenband was bevestigd.

Edward Van Twilight En Niet Die Met De Scharen was net een poging aan het doen me te overtuigen haar Warm Bodies- kerel mee te nemen voor zijn kennis over zombies (en andere vaardigheden die ze niet verder hoefde te beschrijven) op de grote reddingsoperatie toen ik plots twee klauwen in mijn schouders voelde.
En dan werd het zwart voor mijn ogen.

Advertenties