harohnny at the movies II

door harohnny

Na al het ge-thriller van de voorbije dagen, werpen wij vandaag een blik op ‘Pride’, geschreven door Stephen Beresford en geregisseerd door Matthew Warchus. Dit Britse meesterwerkje met enkele topacteurs als Andrew Scott, Paddy Considine, Bill Nighy, Dominic West, de perfecte huismoeder Imelda Staunton en opkomend talent George MacKay in het legioen, mag zich zonder twijfel tot één van de betere feelgoodfilms van het laatste decennium rekenen. Ja, wij plaatsen hem in de rangen van ‘The Full Monty’ en ‘Billy Elliott’.

LGSM (Lesbians and Gays support the Miners) trekt mid-jaren tachtig mee met de door Thatcher getormenteerde mijnwerkers tegen de sluiting van de mijnen. Door het ingezamelde geld rechtstreeks te schenken aan een mijnwerkersdorpje in Wales ontstaat een unieke samenwerking tussen twee partijen van de bevolking die elk met hun eigen vooroordelen te kampen krijgen. Wat we te zien krijgen is een twee uur durende film die zich opzienbarend snel ontwikkelt door middel van scherpzinnige dialogen en simpele doch schone beelden. Bij gebrek aan een uitgesproken hoofdpersonage worden we binnengesluisd in een community van lesbians en gays die elk hun eigen verhaal beetje bij beetje uit de doeken doen. Verschillende problematieken waarmee zij doorheen hun ontwikkeling geteisterd worden passeren de revue. Uit-de-kast-komen, zinloos geweld en andere jaren tachtig typerende zaken zoals de HIV/AIDS-dreiging worden op een eerlijke en niet-vulgariserende manier naar voor gebracht.

Niet alleen op het scherm kregen we te maken met vooroordelen en taboes, ook in de zaal was dit voelbaar. Toen een koppel halverwege de film ongegeneerd en met een blik vol afgunst de zaal uitdenderde, kwam het besef dat, hoe hard we ook strijden, er voor sommige mensen nu eenmaal geen hoop meer is- en nooit zal zijn.
Maar vergis je niet, ‘Pride’ is geen aanklacht tegen de onverdraagzaamheid van de medemens. ‘Pride’ toont ons dat de grootste kracht van protest niet de inhoud ervan is, maar dat een groep individuen die niks met elkaar gemeen hebben genoeg solidariteit kan tonen om alle verschillen te vergeten en samen te strijden voor rechtvaardigheid. ‘Pride’ toont ons dat het leven wél mooi kan zijn – sorry voor de clichés, maar vergeef het ons voor één keer.

En om het helemaal af te maken- spoiler alert- eindigt dit wonderlijke tafereel in een happy ending waarbij zelfs de meest beruchte filmcriticus niks op zal kunnen zeggen. Want hij is zijn tranen nog aan het weglachen. Dat deze tragikomedie in Cannes de Queer Palm in ontvangst nemen mocht bewijst de degelijkheid en noodzakelijke bespreekbaarheid en aanvaarding van ieder individu… Hetero, homo en everyone in between.

Advertenties