harohnny at the movies I

door harohnny

Het hoogtepunt van ons Harohnny- jaar is aangebroken: het Gentse Film Festival. Rode lopers, celebs die smeken om aandacht, floppers en toppers, wij laten u met plezier meegenieten van al onze filmgerelateerde escapades! Oh ja, we menen het.

De filmrecensent in ons wendt zich aan. Na een iets minder geslaagde première van de Amerikaanse herwerking van Erik Van Looy’s ‘(The) Loft’ eerder deze week leek het ons niet slecht om nog even in het genre van de thriller te blijven hangen met een uitje naar ‘The Captive’.

Een film van de hand van de Canadese Atom Egoyan, ooit uitverkorene van de arthouse met films als ‘The Sweet Hereafter’ en ‘Exotica’, heeft de jongste jaren aan reputatie ingeboet. Cannes dit jaar leverde hem een nog sterkere daling in populariteit op. Na het bekijken van deze zelftoegeschreven psychologische thriller kunnen we best begrijpen waarom. Op een artificieel macabere manier krijgen we een verhaal voorgeschoteld dat licht werpt op de problematiek van seksueel misbruik bij kinderen. Ryan Reynolds vertolkt de rol van vader die – nadat hij even de taartenwinkel binnenspringt om moeder- en dochterlief te vergasten op zoetigheden – wederkeert naar zijn krakkemikkige vehikel en opmerkt dat dochter in kwestie verdwenen is. Wat volgt is een rollercoaster van bureaucratische en relationele beslommeringen. Het montagewerk is interessant, dat wel. De personages goed gecast, dat ook. Het plot? Pover. Hoewel het verhaal tot stand kwam na grondige research voor ‘Devil’s Knot’, die later op de avond vertoond wordt, lijkt de psychologische lijn te vlak uitgewerkt en ook het politiespeurwerk wordt gedegradeerd tot een stereotypisch good-cop-bad-cop-geek-cop-verhaal. Dit alles overgoten met een vleugje American-way-to-go. Meh.

Acht jaar gaat voorbij en iedereen zit nog steeds op het puntje van zijn ondergesneeuwde ijsstoel. Een creepe insteek met camera’s. Wat poëtische symboliek; “is it a trick? or is it a gimmick?”. Een vamp van een hoofdinspecteur die op zichzelf ook gelaagdheid lijkt te vertonen. Ja, zelf een atypische benadering van het “Stockholmsyndroom”-concept. Alle ingrediënten zijn aanwezig om van dit recept een koekje met vies en donker kantje te maken. Helaas blijven we op onze honger zitten. De talloze wendingen doet onze aandacht afzwakken. Het einde wiegt ons in slaap.

Kraken we dit ambigue werk volledig af? Nee. Er zat gewoon véél meer in. De wondermooie muziek van Mychael Danna en het Canadese ijzige kleurenpallet gaven aanzet tot iets diepers. Iets niet-alledaags. Maar dus, psychologische thriller? Nope. Wat wel? Educatieve boodschappen in het jasje van een drama voor scholieren. Huidige Belgische regering zou vast trots zijn met zo’n cultureel doch opvoedend totaalpakket.

the-captive02

Advertenties