Some Girls Only Think Once – by Bo V

door harohnny

Verliezen we onze naïviteit wanneer de jaren vorderen? Worden we sceptischer over onze acties, of storten we ons halsoverkop in het avontuur zonder stil te staan bij de gevolgen? Maar één manier om dit op een volkomen wetenschappelijke manier na te gaan: veldonderzoek. In een stad die het ongezouten antwoord recht in je gezicht smijt. Benvenuto a Palermo.

Dag één in de maffiastad en we hadden al een vaag vermoeden wat het resultaat van deze test zou zijn. Liften aan een tankstation? Check. Vreemdkleurige substanties met een alcoholpercentage van 75% aannemen van vreemde mannen die M na een uur al ten huwelijk vroegen en met S mee naar België wouden komen? Check.
Wanneer je bepaalde mensen bij elkaar plaatst, komen daar gegarandeerd avontuurtjes van. Een klein naïef gen dat ‘yolo’ zegt en onder normale omstandigheden onderdrukt wordt door de genen verantwoordelijk voor alle waarden en normen die je ooit hebt meegekregen, wordt dan plots dominant. Zo moet je P en mij niet samen naar toilet laten gaan. Na te veel Sex On the Beach. In de maffiastad. Natuurlijk kwamen we niet alleen terug, or what did you expect? Een bende louche Italiaanse kerels die ‘party on the beach’ voorstelden, wie kan daar nee op zeggen? Waarschijnlijk ieder nuchter mens met een beetje gezond verstand. Dus kropen we in een Mini Cooper. Vergezeld van twee dronken metroseksuelen en Adele die uit de supergestofisticeerde boxen van gang begon te steken over een verloren geliefde. Met vreemde mannen meerijden? Check.

Na gebruik te maken van enkele ingestudeerde zinnetjes – ‘no non voglio’, u weze gewaarschuwd – slaagde onze overlevingsdrang erin alle vreemde handen van onze lijven te trekken en onze benen in sneltempo naar een taxi te doen snellen. Elk ander mens – behalve vier stuurloze trienen – zou hoofdschuddend denken: ‘nu hebben ze hun lesje toch wel geleerd’. Maar neen, een experiment is een experiment en de wetenschap mag niet onderbroken worden door morele bezwaren. Dus besloten we de volgende nacht met een hoop Italiaanse studenten mee naar huis te gaan en in olie drijvende pasta te gaan eten, ‘cooked with love’. Terwijl la mama op de bovenverdieping in bed lag. Check.

Na dag vier was het tijd voor een korte tussenstand: vreemde huizen, vreemd voedsel, vreemde drankjes, vreemde auto’s en vreemde mensen. En we waren wonder boven wonder nog steeds in leven. De laatste dag besloten we – in het kader van het onderzoek natuurlijk- alle remmen los te gooien en te intereageren met elk individu dat ons zou benaderen. Met andere woorden: we zaten weer aan de cocktails. Wachtend op de ultieme kans om onze naïviteit te testen. Die liet niet snel op zich wachten, want P had al snel enkele bewonderaars in zicht, waar ze dan ook hysterisch naar begon te wuiven. Haar boek over lichaamstaal bij het flirten had duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Het gevolg van deze subtiele uiting van interesse is dat M en P er twee bewonderaars bij hadden en dat S en ik – alles voor de wetenschap – ons verder in de cocktails stortten. Een testfase rond de lichamelijke neveneffecten was in dit experiment niet overbodig geweest. Maar een onderzoek van staatsbelang mag niet stilvallen, dus gingen we de nacht in op zoek naar meer avontuur. Wat we al vrij snel vonden in twee ragazzi die ons lieten kennismaken met hun lokale wijn en Siciliaanse charme. En met het voorstel ons naar la casa te begeleiden ‘because it’s the chance of your life’. Sure babe. Check/no check (omcirkel wat past).

Kunnen we nu op het einde van dit uiterst betrouwbare onderzoek besluiten dat we onze naïviteit zijn verloren? We rijden nog steeds mee met vreemde mannen, we blijven trappen in de flauwe grappen die onze vrienden met ons uithalen en we geloven dat ‘blijven slapen’ nog gewoon ‘slapen’ kan betekenen zonder andere bedgerelateerde activiteiten. Overduidelijk is dat we niet significant minder naïef geworden zijn dan in onze wilde tienerjaren. Tijden waarin we dachten dat een drankje aanvaarden van een vreemde het meest exotische was dat we ooit zouden meemaken – hah. Tijden waarin we nog het waarschuwende stemmetje van onze ouders in onze achterhoofden hoorden schallen. Tijden die nu misschien wel – voorgoed- voorbij zijn? Ciao bella.

Advertenties