Pocketful of Sunshine – by Bo V

door harohnny

Je kan niets of niemand meer vertrouwen. Klinkt als een uitspraak van een lichtjes gefrustreerde zuurpruim die een sterk verhoogd risico loopt te vervallen in een oneindige toestand van bitterheid. Helaas moet ik bekennen dat ook ik voor enkele luttele uren in deze gevarenzone verkeerde. En dat aan de start van een zwoele, hete, volgeboekte en multiculturele zomer met bijhorende cosmo’s en girl talk. De start van drie euforische maanden die al het leed van de voorgaande weken ruimschoots goedmaakt. Dit alles kan een handvol ontevreden werknemers met een beetje invloed – of zeg maar indoctrinatie- in een vingerknip compleet vernielen. Het feit dat een zuurverdiende citytrip onder je neus vandaan gehaald wordt op het moment dat je het meest kwetsbaar bent – einde examens – is als een zesjarig meisje haar nieuwe pop zonder reden afpakken. Dat doe je niet. Punt. Een Porto Pity Party Part I-III hebben we dus meer dan verdiend – nodig zelfs. Net als de rest van onze bankrekening legen aan schoenen, wijn en sessies bij de therapeut. Want we willen zeker niet verbitterd geraken.  Oh neen. We brullen mee met Dirty Dancing – jawel, ook de tweede –, nippen van onze  sangria telkens Johnny er smoldering uitziet en kijken niet op een pot ijs meer of minder. We maken ons zelfs voetbalproof om te aanschouwen hoe ons nationaal elftal – of tiental in dit geval – zich met volle glorie in de achtste finales van het wk stort. We feesten alsof het de laatste keer is. Want we hebben het verdiend.

Maar net als dit meisje dat het verlies van haar pop moet verwerken, moeten wij ook de vijf fases van verwerking doorstaan. We zullen niet van die mensen worden die zagen over het feit dat het weer toch niet is zoals het vroeger was. Mensen die zagen dat het toch allemaal niet meer uitmaakt. Mensen die klagen dat het leven naar de k****n is. Mensen die niets of niemand meer vertrouwen.

Advertenties