de vale v – by Harohnny

door harohnny

Ik eer de leiders van mijn land.
  Hun vlekkeloos parcours
leert mij wat macht vóór al verlangt:
  ’t geweten van een hoer.

 

Ramsey Nasr, Mijn Nieuwe Vaderland

 

Verandering. Je hebt voor- en tegenstanders. Wij hebben onszelf altijd gerekend tot de eerste groep. Want ja, zo waren nieuwe schoenen altijd veel mooier dan die oude versleten gympjes en zorgde een vers gefabriceerde barbiepop voor een euforisch gevoel dat wij sindsdien maar in bepaalde omstandigheden die we niet nader zullen verklaren gekend hebben. 

Een tiental jaar later betrappen we onszelf regelmatig op uitspraken als ‘vroeger was het toch véél beter’ en ‘in onze tijd…’. We sluiten niet uit dat onze recent ontwikkelde liefde voor 80s films hier iets mee te maken heeft. Deze prille gading heeft er zelfs voor gezorgd dat we hopeloos verliefd geworden zijn op witte sneakers en jeansvesten uit een periode waarin we net kruipen konden en waarmee we onze ouders tot gisteren mee hebben uitgelachen. Nee, dan, we willen geen verandering meer. Natuurlijk houden we nog steeds van een – of meerdere – paar nieuwe schoenen. Maar soms blijken ze toch niet zo welgevallig als aanvankelijk aangenomen. Ze zitten oncomfortabel – we hadden gehoopt de woorden ‘comfortabel’ en ‘schoen’ pas tegen het 80ste levensjaar samen in de mond te nemen – en ze hebben randen die zo hard snijden dat het bloed uit je hielen gutst. Nu zijn ze nog nieuw en ongedragen. Ze hebben nog geen kans gehad tot bloedvergieten over te gaan. Dan maar onze tot op de draad versleten Keds die nooit teleurstellen. Ze zijn mooi op een manier waarop een nieuw, modern paar dat nooit zal zijn. 

Nu we het hierover eens zijn, vragen we ons toch af waarom nagenoeg een derde van de Vlamingen het nodig vond hun dierbare basketgympen bij het grof huisvuil te zetten in ruil voor een nieuw paar dat slechts met enkele veelbelovende Latijnse woorden hun hart gewonnen heeft. Want Latijn is de toekomstige extra landstaal van België. Die dertig procent voelt zich verbonden met de anderen die net dezelfde nieuwe ietwat gelige schoenen dragen. Ze voelen zich samen ‘Vlaming’. Dat is iets om fier op te zijn, niet? Zeker, ze mogen trots zijn, zij die hun hele leven lang vastgeroest zitten in een stramien van eat-sleep-complain-repeat. De succesvolle generatie der ongekend gelukkigen. U kent het wel. Zij hebben het gemaakt. Zij voelen zich één met het Vlaamsche volk. Scanderen luidop klaar te zijn voor VVVerandering. Behalve dan op vlak van hun jaarlijkse divertissement aan de Costa Brava. Avontuur in het buitenland, ho ho. Vakantie met de kids. Uiteraard stante pede op zoek naar soortgenoten. Skild en Vrient in het resort? Drama. Flegmatische smet. Bère en bàngeluk als ze uit dezelfde regio stammen. Diegenen die het breed willen laten hangen gaan voor de all-in-formule of boeken nog een baan-beenbrekend latten-reisje bij. En als de eindejaarsbonus nog niet is opgebruikt biedt zich een exuberante Zalando-opportuniteit aan. Inderdaad, Vlaming zijn is een summum gegeven.

Als wij, Harohnny, na een weliswaar zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden, toch in zo’n leven zou terechtkomen, zullen we ons met veel plezier zuidwaarts begeven – op onze Keds – naar dat ‘andere land van België’ waar de gemiddelde Jean-Luc duizend keer meer respect verdient dan de hoogst verkozen politicus in Vlaanderen. Adieu. (koeterwaals inclusief)

Zo pover is het met onze moraal echter nog niet gesteld. Wat ons intussen wel zorgen baart is niet die vreemdsoortige kreet voor verandering. Wel, de opkomende tendens van inkrimping. Het sluiten van de ogen. Of monteren van oogkleppen, althans. Snoeien, knoeien, met Vlaamsche riemen voortroeien. Willen we dat? Blijkbaar. In een democratie is dat het soms wansmakelijke kantje van het verhaal. Tirannie van de meerderheid. Wij gaan niet ontkennen dat verandering nodig is. Nee, dat is het. Zeer zeker. Maar ‘verandering’ definiëren wij dan wel net een tikkeltje anders. Progressief verder drijven. Sàmen. Op een wereldse zee waar waarden en wederzijds respect nog aan de vaandels hangen, maar ook openheid en ontvankelijkheid voor intellect, cultuur en sociale civilisatie. Er ís nood aan verandering. Maar géén verandering die ten koste gaat aan universele verbetering. 

 

Advertenties