Will the real nineties-kid please stand up? – by Aïda G

door harohnny

Sinds kort begeef ik mezelf opnieuw in de twenty-something-almost-thirty-kringen. U kent ze wel, die types. Beluisteren de oude platen van Radiohead en het latere werk van Pink Floyd. Weten u er van te overtuigen dat de nineties niet overrated zijn als we in termen van muzikaliteit en arty-fartiness praten. Uiteraard. Nirvana en Alice in Chains vierden hun hoogdagen en ook Britney Spears en Blink 182 zetten hun eerste stappen in het professionele veld. Jaja, beschaafd ja. De televisie werd hun beste vriend. Wekelijks bezoek van Friends, That 70’s Show, Baywatch en 90210. Gooi daar wat filmparels als Titanic, Pretty Woman, The Matrix, Forrest Gump en Mrs. Doubtfire bij en we zouden het ons haast beklagen dat we geen tien jaar eerder uit moederlief haar baarmoeder kropen.

En toch. Ze claimen dan wel patent op het spelen van de originele Pokémon Yellow Version en Super Mario 64 en blijven Lara Croft beschouwen als hét sex symbol aller tijden. What does it matter? Wat ze ook beweren/zeggen/denken/doen. Het zijn wij die gedurende dit golden decade de eerste wereldse kreetjes sloegen. Het zijn wij die met een tabula rasa op pad gingen en onszelf cultureel verrijkten zonder puberstreken en peer pressures. Het zijn wij die fonetisch meekweelden met de Spice Girls, Eminem en consorten. So guys, may I have your attention please? Will the real nineties-kid please stand up? I repeat, will the real nineties-kid please stand up?

Advertenties