Just a perfect day – by Bo V

door harohnny

De dood van een celeb komt bijna even hard aan als de dood van je geliefde kat. Je hart wordt er voor enkele luttele seconden even uitgerukt, voor het met een klap in de werkelijkheid terug op zijn plaats komt. Het hoort niet, het is puberaal om tranen in je ogen te krijgen als een veel te getalenteerd acteur of muzikant een paar millennia te vroeg het leven heeft gelaten. Laat staan dat je het op een krijsen mag zetten en jezelf met je vuisten slaand op de grond mag gooien. Nee, je moet jezelf bijeen rapen en je maar alleen zien te redden – of, als je echt heel diep zit, toevlucht zoeken tot een fanclub van rouwende nolifers.  Tranen zijn taboe en plein publiek. Tenzij je ervan verdacht wil worden een affaire met desbetreffende te hebben of als je ontsnapt bent uit een gesticht voor ‘gevaren voor de maatschappij’. “Waarom hebben ze *** nu weggenomen, neem liever****”. Wensen dat je liever een willekeurige popster met overdreven bles had zien vertrekken, maakt je geen haar beter dan die vreselijke kanker of doodrijder die jouw geliefde ster het leven afnam. Wat allesbehalve rechtvaardig zou zijn. “Justice is about harmony. Revenge is about you making yourself feel better.” Pure waarheid zit in Batman.

Het gaat om mensen, figuren, personages, stereotypen die we – als je the girl/boy next door bent dan toch – enkel kennen van op het grote scherm, van hun uitzonderlijke stemgeluid, van andere bijzondere kwaliteiten of de rol die ze speelden om ons te behagen en hun exuberante villa’s mee te betalen. We denken dat we iemand écht kennen omdat we ze dagelijks horen op de radio of zien in onze favoriete soap. De persoon achter dat beroemde gezicht is voor 99% van de gillende menigte die baby’s van hem wil een raadsel. Zou die droom overeind blijven als we wisten dat hij een pedofiel was? Alcoholieker? Junkie? Natuurlijk niet, want dat past niet in het perfecte Hollywoodplaatje waar we allemaal stiekem van – horen te – dromen.

Advertenties