Parodie van de geeuwende pendelaar – by Aïda G

door harohnny

Overslapen is menselijk. Vaak de oorzaak waardoor menig deel van de mensheid reeds te maken had met nakende naakten (ontslagen weliswaar). Nu de crisis stagneert en de gemeenschap opnieuw hoop krijgt in een betere toekomst komt dat uiteraard minder hard aan. Desalniettemin. Laatste zondag eindigde de assimilatie van een slaaptekort en iPhone die minder decibels dan gewenst scandeerde echter in een heropleving van de crisis en een bominslag in mijn sociaal leven. Humhum. Welcome to my life. (Simple Plan stond eveneens opnieuw in mijn playlist deze week. It’s a sign.)

Do you ever feel like breaking down? Hell yeah. We schrijven acht uur en tweeëntwintig minuten wanneer ik besef dat de thalys die ik plande te nemen reeds zonder mij zijn tocht naar Brussel had ingezet. Bye bye. Baby, bye bye. Janis zou trots zijn.

Anderen waren reeds druk bezig zichzelf en hun stramme spieren te wagen aan een genoegzame stretching. En daar stond ik. Met een gescheurde panty en seizoensongepaste kledij. Mijn Dr. Martens slechts half geveterd. Koffievlekken, overal. En de uit het oog verdwijnende trein. Wenen.

Do you ever feel out of place? Er zijn slechtere plaatsen om een trein te missen uiteraard. Ik verwijs naar Beervelde, Timboektoe en/of één of ander Waals boerengat. Jazeker. En toch. De koffie die volgde op dit filmische drama had een net iets té penetrante Franse nasmaak om volledig moreel correct te smaken.

Advertenties