You’re never fully dressed without a smile – by Bo V

door harohnny

The girls are back in town. Net als de boys en de niet te categoriseren randgevallen die we niet mogen uitsluiten zodat we niet beschuldigd worden van genderdiscriminatie. We zijn dus terug in’t stad, en dat zal iedereen geweten hebben. Voorraad Don Simone en Hanepoot? Check. Nieuw Glee- seizoen? Check. Nieuwe resem nog fancier en allesbehalve mainstream feestjes? Check. Nieuwe vriendjes en vriendinnetjes om ons samen mee te bezatten? Check. En – of course – nieuwe literatuur om onze dode uren mee te vullen. Die er wel eens kunnen zijn, zo’n twee maand per jaar. 

Maar naast feestjes moet er ook geshopt, gelachen, gehuild, gegooid, gesmeten, gefaald en ge… (zelf aan te vullen) worden. We hebben nieuwe schoenen nodig om ons streetstyle- imago te bevestigen. Liefst met een stevige hak om de edele delen van rondsluipende verkrachters te vermorzelen tot aikipuree. Een geniepige glimlach wanneer die gestetrien voor je met haar wedges in een verse drol stapt. Een fake tandpastasmile wanneer je aan het werk bent als overpoortslet en je moet inhouden geen volle plateau vodkashotjes over een johnnykerel zijn bol te kappen. Waarbij je dan geniepig zou lachen. Een gemeende schaterlach wanneer je een Elmo- onderbroek cadeau krijgt van je citytrippende vriendinnen.

Een door tranen bedrenkte glimlach bij de sterfscène van Danny in Pearl Harbor en op het moment dat Rachel Finn verlaat in Glee. We huilen pas echt als we doorhebben dat Danny écht dood is en Rachel niet meer terugkeert naar Finn. We huilen wanneer onze hormonen op hol slaan, we zo hard stuiken door onze zattigheid dat zelfs de eigen voeten een obstakel worden, we niet krijgen wat we willen, we iets kwijt zijn dat ons zo dierbaar is dat huilen het enige is waartoe we nog in staat zijn.

We gooien met borden vlak voor onze scheiding – geef het een jaar of 20 en driekwart van jullie heeft al een eerste huwelijk achter de rug – of vlak erna bij de verdeling van het servies – ‘dit was een erfstuk!’. We gooien met boeken als ons lief ons bedriegt. Of om te testen hoe stevig de kaft  is. Het wetboek mediarecht is een goeie. We gooien met schoenen als we een psychische stoornis hebben, want met schoenen gooien dat doe je gewoonweg niet. Nee, zelfs niet na tequila. We gooien met bananenschillen om diezelfde trien met de wedges nog eens te zien stuiken. We smijten bij een bitchfight. Anders niet, nooit, never. Rule nr.1 als je als meisje door het leven wil gaan en dus niet bekeken wil worden als manwijf – en dan blijf ik nog beleefd.

We falen evenveel als we dutsen, we dutsen evenveel als we falen. Wanneer we geen pc hebben bijvoorbeeld, of als de prof je naar voor laat komen om – opnieuw – te falen voor je duizend aandachtige en minder aandachtige toeschouwers. We falen wanneer we een vijf uur durend spelletje Risk verkiezen boven gezellig triviallen met onze o-zo leuke kotgenoten.

Maar of we nu falen, huilen, gooien, smijten, dutsen of rondhangen op artistieke zolderkamers, stiekem, heel stiekem, draait alles –  soms in ons hoofd – toch uit op een feestje. But there should always be whisky in the jar.

Advertenties