Don’t walk away in silence – by Aïda G

door harohnny

Na menig vertiervolle avonden scheen gisteren een dieptepunt in mijn carrière te worden. Half uit ‘t raam van een Brussels appartement bungelend trachtte ik de onvatbaarheid van de hemel te aanschouwen zonder ten onder te gaan aan een gevoel van vervlogen nostalgie doorspekt met bittere kernen van gevoel van gemis. Smartelijk besef.

Voor eens was er geen muziek die de stilte wist te breken. De stilte was er gewoon. Sereniteit onder het mom van zielenrust. Vredige onmededeelzaamheid. Het moment tussen de laatste woorden waarmee ik afscheid nam van A en de gedoogde begroeting van B. Continuïteit in de vorm van personae. Toeval? Convulsie van het lot misschien.

Maar er was dus die ene stilte die mij tot ‘t graven naar de essentie van die geluidloze panne binnen de tijd voerde. Tonaliteit onder nul. Maakt stilte het verschil tussen vatbaarheid en surrealisme? Of wordt de banaliteit hier alweer te veel eer aangereikt? 

Wie ‘t zeggen kan neemt maar beter plaats in zijn kano en vaart hierheen. In tussentijd scandeert Curtis olijk de aanzet van Atrocity Exhibition. Opsmuk en definitief vertrek naar een hoogfeest in de stad zonder op een waardige manier de stilte te molesteren zou pas oneervol zijn. Toch?

Advertenties