Please, please, please, let me get what I want – by Bo V

door harohnny

De laatste Dour- restjes uit ons lijf schuddend kunnen we absoluut niet ontkomen aan de parking’s meest zuiderse, zomerse, legendarische festiviteiten die plaatsvinden in de stad waar we allen ons eerste slokje tequila namen, leerden wat een kneukeltje betekent en als onze tweede thuis begonnen te beschouwen. Welkom op de Gentse Feesten (‘Gentsche Fieste’ voor de locals). Verwacht hier geen uitgebreide reportage over de kwaliteit van de waarschijnlijk zeer geslaagde muziek zoals het deskundige Dour- verslag. Niet dat we het muzikale gedeelte van de Gentse niet apprecieerden, het ging – grof gezegd – soms gewoon wat aan ons voorbij. Niet altijd even doelbewust, om eerlijk te zijn. 

Waar we jullie wel voor kunnen waarschuwen, is dat oude mannen op prepensioen die een een avondje zijn uitgelaten door hun tweede vrouw er geen problemen in zien een uur van je kostbare tijd af te nemen om te leuteren over stiefzonen in coma en de kwaliteiten van Termont als burgemeester. Dat gebeurt wel vaker, dat een kerel uit het niets verschijnt om mij van zijn gelijk te overtuigen dat NVA de wereld zal verbeteren. Staat er soms op mijn rug geschreven dat ik interesse heb in politieke debatten of de kwestie BHV nog eens wil herbekijken? Ik dacht het niet. De beleefdheid dwingt me te luisteren – behalve het politieke gedeelte, je m’ excuse – en alle opwindende gebeurtenissen rondom mij even aan de kant te schuiven voor een verhaal van een gebroken man. Klinkt als het begin van een goedkope doktersroman. Zeker toen hij de op dat moment spelende salsaband vergeleek met sprookjesfiguren (‘Tovenaars, het zijn allemaal tovenaars!’). Ik begin me stilaan af te vragen of hier geen paddo’s mee gemoeid zijn.

Gelukkig voor ons gemoed en ons zelfvertrouwen – oude mannen aantrekken is nu niet bepaald goed voor een 18- jarig ego –  verliet de man ons, na ons nog eens op het hart gedrukt te hebben dat we de band Liquid Sun Orchestra zeker eens moesten ‘goegelen’, waarna hij achter een pintje ging en zijn ‘genummerde plaats’ verliet. Polé Polé in real life. Waar blijven die latino’s?
Om ons jeugdig gevoel wat nieuw leven in te blazen na zoveel grijsheid leek de cocktailbar waar we reeds 10 uur voordien aan gestart waren nog steeds de interessantste hangplaats, net als Barman die ons met een iets te vette knipoog een tot het randje gevulde sangria gaf. Onze budgettaire status werd er helaas niet interessanter door. 

Met een superretro wegwerpfototoestel dansten we verder de nacht in, vergezeld van steeds zatter wordende Gentenaars en nog een aantal ‘toevallige’ passages bij de Barman. Met zo’n warm weer moet je genoeg drinken, was ons motto.

Met een lege portemonnee en een Bootman aan de hand die onze tickets voor 10 Days Off wou betalen – wat zwaaien naar toeristenbootjes al niet kan doen – waardoor we bijna alles hadden wat een Gents Feestje geslaagd maakt, kon de nacht pas echt zijn intrede doen. Net als het besef dat de komende weken niet meer dan water en droog brood zouden bieden. 

Advertenties