In the name of the father- by Bo V

door harohnny

Nooit gedacht dat dit uit mijn mond zou komen, maar massamoorden geeft echt een kick. De laatste stuiptrekkingen, zuchtjes en tevergeefse spartelingen waarbij het slachtoffer zijn leven voor zich als een slechte romantische komedie ziet voorbijflitsen. Een leven van een dag oud. Plots ontnomen met één doelbewuste klap. Kebém. Niets geeft zoveel voldoening als die gluiperds vermorzeld zien worden onder je vliegenmepper.
Heerlijk.
Iedereen heeft wel een moorddadig trekje in zich. Als een bende sadisten meehelpen een niet meer van zichzelf bewuste kerel vast te ketenen aan een ingestorte campingstoel met ducktape om er vervolgens als afwerking knalrode lippenstift over uit te smeren, allen gniffelend wanneer de choco ook nog eens zijn intrede doet.
Kijk, zo’n dingen moeten kunnen. Zeker op een laatste festivalnacht. Een nacht waarop je Jezus- niet je zus-  al eens kan zien verschijnen, smorend met een fles Martini in zijn gezegende handpalmen. Zolang het geen Palinka of andere Hongaarse brouwsels zijn, kunnen we de Heilige Man niks kwalijk nemen. Want deze kunnen nogal eens voor verwarrende toestanden zorgen, waarbij je bijvoorbeeld op een bepaald moment tegelijkertijd tegen Persen, Canadezen en je eigen studentenclub – waar je niet eens lid van bent- aan het leuteren bent zonder goed te beseffen dat je je in een ruïnebar in het midden van een vreemde stad in een vreemd land bevindt zonder enige zekerheid ooit deftig ‘thuis’ te geraken, waar dat op dit bizarre moment ook moge zijn. Of ‘Home is wherever I’m with you’, volgens de commune van Edward Sharpe en zijn magnetische nullen.
Nee, onze Helige Vriend stelt zich tevreden met het kijken naar een vreemd ogend schouwspel waarbij drie streetstylers uit het niets de longen uit hun lijf beginnen te brullen omdat hen dat zo gezegd was. Zo zitten ze in hun koffer met de beentjes te bengelen en tirolermensjes na te staren. Louche, maar o zo fancy.
Net als een snor op je arm, gezet door een – opnieuw- louche kerel met onuitwasbare neptattoeverf. Ik begin trouwens meer en meer het gevoel te krijgen dat dit een soort nieuwe tien geboden wordt. Let dus allen goed op, want dit wordt een revelatie voor de toekomst.

Onze Meneer met de Baard en de Snor zal zich net als een voorbeeldig burger niet verlagen tot uitspraken als ‘Potje azs’en ?’ of sadistische daden met de kernwoorden pootjelap en poepeklets.
Hij zal gezellig smoren in zijn kofferbak, filosoferen met doofstomme kunstenaars en zich bezorgd afvragen of de ladders in zijn panty niet te extreem zijn om het Heilig Gebied der Doureuh te betreden.

Advertenties