I eat kids – by Bo V

door harohnny

Ik verwelkom jullie in de meest asociale periode van mijn – ik val in herhaling maar het is gewoon algemene waarheid – nietig bestaan. Ik moet zeggen dat ik in dat bestaan wel al heel wat dingen heb ontdekt, het ene al wat interessanter en bombastischer dan het andere. Bijvoorbeeld dat Hollanders zichzelf ook Hollander noemen en het dus helemaal niet als een belediging beschouwen als je hen dan daadwerkelijk benoemt als Hollander- drie keer het woord Hollander in één zin, ik begin me zorgen te maken over mijn woordvariëteit. Nou, hoe dan ook, verrijkende kerels. Wat ik nog heb ontdekt, is dat wekenlang aan de kop van je grote zus zagen om marmerbrownies te maken voor haar allerliefste kleine zusjes echt wel effect kan hebben. Geen idee hoe we het ooit gaan klaarspelen die vierkante meter op te krijgen zonder opeenvolging van indigesties of acute obesitasontwikkeling, maar het gaat om het principe. Als je hard je best doet voor iets en niet opgeeft (melig), wordt je uiteindelijk beloond om je harde werk (nog meliger). De brownies zijn mooi meegenomen natuurlijk. 
Ik heb nog iets ontdekt maar dat ga ik wijselijk voor mij houden om bepaalde mensen die toevallig woonachtig zijn te Antwerpen niet voor de borst te stoten of hen het gevoel te geven dat ze arrogant overkomen door hun ‘ik ben sociaal dus ik ga veel geld verdienen maar hoe boeit niet’- houding.

Stel je niet te veel voor bij mijn asociale periode, ik zit niet in een isolatiecel te krijsen of in een hoekje te huilen omdat niemand mij begrijpt. Ook heb ik nog steeds contact met de buitenwereld – leve hedendaagse elektronica -, ben ik nog altijd in staat om een betekenisvol, samenhangend gesprek te voeren en mijn luisteraars te ambiëren met sadistische uitlatingen over hondenmoordenaars. Ik moet dringend ‘Beethoven’ eens herbekijken.  Uiteraard is het aantal ademende en al reeds opgesteven personen dat ik in mijn circadiaanse cyclus tegenkom iets beperkter dan in mijn normale fancy urban leven, maar dat is puur uit bescherming van mijn op dit moment zeer kwetsbare brein. Ook wel een beetje om de hoeveelheid afgesnauwde verwanten binnen de perken te houden.
Die samenhangende gesprekken houden overigens niet veel meer in dan gezwets over de kittens en gekreft over het slechte weer – waarbij het sadistje in mij geniepig lacht met al dat harde werkvolk dat speciaal verlof heeft genomen ‘omdat het in mei toch altijd goed weer is’. De voorbije tien jaar niet meegerekend.
Normaal gezien kenmerkt mijn aso- periode zich ook door een anti- Harohnny houding. Niet dat ik plots braakneigingen krijg van A’s verpletterende schrijfsels, maar gewoon omdat ik in deze levensfase simpelweg een dikke vette nolifer ben en gewoon geen enkele toegevoegde waarde ben aan jullie waarschijnlijk veel impressionantere dagelijkse bezigheden. Ik hoef geen voorbeelden te geven denk ik. Dat zou ik natuurlijk wel kunnen doen, was ik een gemene heks geweest, door mijn medeblokkers te pesten met verhalen over zomerse barbecues, mojito’s en beachparties bij heldere lucht met een aangename tropische temperatuur, vergezeld van een zacht briesje om je door de zon gebleekte haren – die perfect uitkomen bij je gebruinde en uiteraard niet verbrande huid – te laten wapperen in de wind. Maar ik ben geen gemene heks. En de temperaturen zijn niet tropisch. Het voelt eerder als een dorre herfst. Ik besluit mijn kittens nog maar wat aandacht te geven, terwijl ik mijn cursus opensla en de vogel afsnauw, die anders nooit zijn bek opent maar nu doet alsof hij in een vorig leven operazanger was. Een slechte dan nog.

Advertenties