I used to be this caravan’s fool – by Aïda G

door harohnny

Verbrande vingers lijken een vaste waarde in mijn leven te vormen. Koffie drinken in een kleine karavaan vol muzikanten, instrumenten en bijhorend gevolg moge dan wel stijlvol in extremis lijken. Het houdt een vat vol risico’s in. Leuteren lijkt ook opnieuw hier niet ver weg, maar ik schrijf dit soort van whining zonder wine toe aan de niet-consistentiële vorm van eenzaamheid die rondtrekken in groep met zich meebrengt. Of is het heimwee? Nee. Thank God. Oh nee.

Het globale positioneringssysteem doet me opschrikken. Op weg zijnde naar een volgend hol vol verderf, blues en domp ben ik er van overtuigd dat het dieptepunt dat me doet jeremiëren over al dan niet aanwezig zijnd isolement en overduidelijk vertegenwoordigde verbrande en dus rood gekleurde vingers mij – als slachtoffer van deze selectief-pessimistische maatschappij – als een geschenk uit de intussen grauw gekleurde hemel wordt aangeboden en mij als persona in realis opnieuw de grond op gooit. Dit rondtrekkend roffelig leventje zal niet lang meer blijven duren.

Zoals u ziet, waardige tegenspeler en ondriftfanaat, heb ik u niets zinrijk te melden en bevind ik mij nog steeds in een staat tussen leven en dood, hemel en hel, in een bus met bijgeleverde gelijkgestemden die af en toe verlaten wordt om de – voor sommigen onder ons veganistische – kaas op ‘t brood te verdienen. En dit doen we nog steeds met datgene waarvoor we denken te leven. Muziek. Gegroet.

Advertenties