La Isla Bonita – By Bo V

door harohnny

Normal
0

21

false
false
false

NL-BE
ZH-CN
X-NONE

MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin-top:0cm;
mso-para-margin-right:0cm;
mso-para-margin-bottom:10.0pt;
mso-para-margin-left:0cm;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:”Times New Roman”;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

Dirty Dancing II (Havana Nights), Desperados bij de hand en een zon die me even het gevoel geeft zelf in het zwoele Cuba te vertoeven. Alhoewel het wel opmerkelijk is dat daar duidelijk een bepaald ‘ikbruinalseenlatino- gen’ aanwezig is en we hier jammer genoeg voornamelijk kreeften en andere rode organismen tegenkomen bij de eerste zonnestralen. Ik kijk vooral niet naar mezelf, mijn steeds meer op brandwonden lijkende verkleuringen gadeslagend. Blijkbaar werkt de zon ook in op mijn brein, want op dit moment komt er niks zinnigs uit, voor zover er al iets meer uitkomt dan ‘La isla bonita’ en ‘wijn’. Misschien heeft het er wel mee te maken dat ik na het verjaardagsfeestje van UGent – hoera!- pas huiswaarts keerde toen de zon haar ochtendgymnastiek net aan het doen was en ik bij wijze van spreken – of gewoon letterlijk kan ook – via een mij onbekende weg rechtstreeks op mijn Dak der Geneugten ben beland. Waar ik me nu in een of andere onuitspreekbare staat (lees: brak) bevind. Het leven kan toch mooi zijn. Over mijn nog steeds ongeopende cursussen en nakende paperdeadline gaan we zwijgen, we gaan de zuiderse sfeer nu niet verpesten met zulke futiliteiten. Want – ik kan het niet genoeg herhalen – je leeft maar een keer. Tenzij je Super Mario bent.

Maak je geen zorgen, ik ga niet weer een parabel beginnen over de eindigheid van ons nietige bestaan, daar zijn we intussen allemaal wel al achter. En ik ga me zeker niet verlagen tot het maken van flauwe aprilgrapjes, bijvoorbeeld dat ik mijn voet gebroken heb en gespalkt moet worden of dat een band beginnend met een D en eindigend op aft Punk op Pukkelpop zou staan – ongepast, eerlijk gezegd – want dat is zó 2011 (en extreem slecht voor mijn hart). Geen idee waar ik al deze hersenspinsels – of gewoon bullshit – vandaan haal, maar zoals ik al zei produceer ik op dit moment niet veel productiefs. Laat staan iets literair hoogstaand. Zelfs perfecte mensen hebben soms eens minder perfecte momenten, ik durf te wedden dat Socrates dat ook ooit eens heeft verkondigd, al was het maar achter een pint in een bruine kroeg om 6u ’s morgens, lallend tegen de barman die zijn drie welverdiende uren slaap weer in het niets ziet vergaan als hij niet dringend een beduidende hoeveelheid valium in het ondertussen al warme brouwsel van zijn enige tooghanger ‘toevallig’ zal laten neerkomen. Gifbeker, sure.

Ik mag dan geen filosofische gedachtegang hebben – vergeef me mijn uitspattingen af en toe -, dat wil niet zeggen dat ik wegvervuilers aka wielerterroristen op een hangovermaag kan verdragen. Zaag nog een keer over leerling – autorijders die alles wegmaaien wat op hun pad komt en je zal weten wat het is om in Werenfried W. een drie weken oud lijk te spelen, volledig met brandmerken en afgebrand haar.

Advertenties