Untitled – by Aïda G

door harohnny

Opnieuw tijd voor een groeperingsmoment van de woorden des ongetittelde. Daar ik nu officeel tot identiteitsloos wezen beschouwd kan worden – letterlijk – en de kracht om innovatief te zijn mij ontbreekt handelt volgend stuk samengesprokkelde woorden over het gevoel van eigengeleide nietigheid. In hoogsteigen persoon, welteverstaan.

Suprematie van een zinnelijke drang naar het schone en sublieme, naar hetgeen we al sneller zullen aanschouwen als ‘het’ met waarde. Instinctief wordt Michelangelo als goddelijk creatuur beschouwd, zijn werken aanzien we vaak als nog heilzamere schepsels. Tot zover schoon en subliem. 

Dagelijksheid. Normaal. Iedereen heeft een paspoort en wie zichzelf tegenwoordig nog zonder gsm in het openbaar zal vertonen heeft vaak te kampen met een gevoel van duplexe eenzaamheid. Internet heeft zich onder het mom van vloedgolf van hete stippen verspreid over land en heuvel en steevast deelnemen aan het bijhorend online sociaal netwerk is een must voor iedere avant-neo-hipster of duidelijker, de jeugd van nu. Jeugd is relatief.

Damn. Gefrustreerd verklaar ik deze zitting voor gesloten. Ik stop met schrijven en word schapenherder. 

Advertenties