Een dilettant spreekt – by Aïda G

door harohnny

Eenzaam. Kan iemand die reeds gedurende meer dan 48 uur in het constante bijzijn van drie andere levende – deels onder voorbehoud – wezens, eenzaam genoemd worden? Kan iemand die tijdens die 48 uur zo’n goeie vier uur omringd was door in totaal zo een duizend tal mensen, toevallige voorbijgangers buiten beschouwing gelaten, zichzelf als eenzaam aanzien? Schijnbaar? Neen. Zelf geëvalueerde emotie? Ja. Pathetisch gezien onderwaarderen we onszelf steeds maar is dat niet iets waar we moeten van af stappen?

Teleurstellingen ontlopen is – evenals voorgenoemde onderschatting – een overnatuurlijke reactie. De maatschappij eist niets meer dan zo’n dilettante visies vervuld van constante zelfovertuiging dat we niet eenzaam noch pathetisch van aard zijn. Objectief bekeken? Wat is zieliger dan de angst om pathetisch over te komen bij medeburgers? Niets. 

Of toch? Kent u het gevoel van angst dat u bekruipt bij het purchasen van een nieuw paar schoenen waarvan de stijl in schril contrast staat met de dagelijkse middelmoot? Neen? Prijs u gelukkig. Ja? Uw pathetiek peil daalt zo’n twintigtal eenheden. Congratulations

Waar ik dus heen wil. Ik zit in een tourbus met laat ons zeggen ietwat betere vrienden. De straten, hotels en muffe concertachterkamertjes vormen mijn huidige habitat. Mijn pc draait overuren tijdens ‘t wachten en de nieuwe schoenen aan mijn voeten werden zonet door een vreemde stranger ietwat unusual genoemd. In hoeverre ik mezelf eenzaam noem momenteel? Geen idee. Maar wat ik weet over mijn schoenen?! Haters gonna hate – lovers gonna love.

Advertenties