Long nights – by Bo V

door harohnny

Zie dat landschap aan je voorbijgaan, is het niet verbijsterend mooi? Misschien, als het nu niet 05:42u zou zijn en ik niet half verblind in het donker naar buiten zat te staren, mede versterkt door mijn met lenzen en verbrokkelde eyeliner toegeplakte oogleden. Op dit moment – en dat is echt een once in a lifetime experience – heb ik geen flauw idee waar ter wereld ik me bevind. Nu ja, dat is eigenlijk niet helemaal waar, ik weet best dat ik in la douce France ben in een bus die de grootste moeite van de wereld doet de berg op te klauteren, dat én in het donker, én op dit onchristelijke uur, én onder deze miserabele (voor ons nog niet waarneembare), ijselijk koude weersomstandigheden waarbij normaal gezien mijn activiteiten er zich zouden toe beperken een warme chocomelk te warmen en een nieuwe dvd van Sex & The City op te zetten- als ik dat al niet aan iemand anders in mijn nabije omgeving overlaat. Het enige wat in mijn zeer beperkte gezichtsveld verschijnt, is een kasteelachtig bordeel – of bordeelachtig kasteel, whatever, het had blauwe lichten – ergens heel hoog op het topje van een berg (geen ijsberg, dit is niet Titanic). Hoe romantisch. Perfect voor een postkaart, al zeg ik het zelf – als je niet te lui bent ze te versturen tenminste en ze gewoon een paar maand terugvindt wanneer je de onderste laag van je valies begint uit te pakken. Misschien moet ik een patent nemen op dit geweldige postkaartbordeelidee zodat geen enkele snoodaard met mijn goudmijn gaat lopen en ik een leven vol disneykastelen en Urban Outfitters- stuff misloop.
Ik moet wel toegeven, zo douce is die France hier toch niet. No offence, chauffeur, je doet dat heel goed – wat over je iets te bezopen opvolger in de terugreis niet gezegd zal kunnen worden, evenmin over de zichzelf in de bus prostituerende hostess die net iets te veel met haar weelderig gebouwde kont schudde om de oploskoffie veilig en wel in de werkmanshanden van haar bijna kwijlende Noorderbuurse baas neer te planten onder de muzikale begeleiding van  “It’s gettin hot in here”– maar ontkennen dat 12u liggen/zitten in een houding waarbij je je linkerbeen niet mag uitstrekken om niet in het rechteroog van je overbuur te porren en je bij het rechtstaan meer kans hebt iemands rib te breken dan dat je nooit de lotto wint, is als beweren dat pasta koken zonder water écht wel kan.  Oh, het is niet alleen de niet zo ontspannen positie die het onmogelijk maakt ook maar een oog dicht te doen, ook onze West- Vlaamse achterban doet goede pogingen om hun enthousiaste persoonlijkheid nooit meer te vergeten. En hun levensverhalen. Toffe stad precies, ‘Kokside’, als je er twee uur over kan praten tegen jezelf, denkende dat iedereen geboeid zit te luisteren naar de parabels over de enorm handige supermarkten op loopafstand en de ideale studiemogelijkheden, gepaard met een prachtige nasale stem die je uit de 1000 zou herkennen – zelfs genietend op een terrasje voor de piste tijdens de avant- , pendant- en après- ski waar je denkt toch even op je gemak te kunnen zitten en niet moet zwoegen om van een rode piste zonder latten beneden te geraken – en die ik nog steeds bij stille momenten overal hoor weerklinken. Eng hoor.
Het rode lichtje floept aan, onze zwijgzame chauffeur kondigt aan dat we op bestemming zijn en dat hij ons de bus zal uitzetten, net op het moment dat ik onnadenkend een halveliterfles water op het hoofd van L laat belanden, waardoor het Werchtertrauma opnieuw opgeroepen wordt en ze me verdwaasd en ongelovig bekijkt met een blik van ‘Dat had ik nu nooit van jou verwacht!’, nog onwetend over het feit dat ons ettelijke uur koude te wachten zou staan om 7:00u ’s morgens, of ‘s nachts of wat het ook is en we eens binnen in ons elektriciteitsloze en Siberische verblijf niet veel anders zouden ervaren dan pure kou, miserie, honger, ellende en bovenal de tijd van ons leven.

Advertenties