Defying gravity – by Bo V

door harohnny

Friday, Friday, getting down on friday, everybody is looking forward to the weekend!
Mogelijk, maar momenteel voel ik me meer als levend in een roes van foute combinaties op vlak van vloeibare en minder vloeibare stoffen – Amaretto vs. Kriek vs. Sangria vs. Troela vs. Martini vs. pannenkoeken – en op vlak van muziek – dubstep vs. jaren 90 vs. dance vs. rock in de plaats van keispannend uitkijkend naar het weekend, in vroegere tijden meer bekend als: freedom! Nogal verwarrend, moet ik bekennen. De teleurstelling van The Smashing Pumpkins lijkt al volledig verleden tijd en ook de nooit bestaande angst met vreemden – die nu hopelijk doorhebben dat we geen concertverslagen schrijven (ik begrijp het wel, voor ouderen is dat moeilijker te vatten) -mee te rijden en te backdooren omdat treinen die ‘s nachts rijden net iets te veel gevraagd zijn. Sorry mama, de ‘Nooit meerijden met vreemden’- regel heeft geen voorrang gekregen op de ‘ik wil niet de ganse nacht rondzwerven in louche buurten’- drang. Ook het ‘Je studies moeten altijd op de eerste plaats komen’ is me deze week wel eens ontgaan, net als nu, op het moment dat ik een poging waag een playlist samen te stellen voor mijn komende Bad santa meets Rendieren on herbal highs Birthday Party (let op de hoofdletters) zonder al te veel spetterende Glee- covers (die naar mijn mening hét ingrediënt zijn voor een geslaagde verjaardagspartij) en White Christmas klassiekers à la ‘Baby, it’s cold outside’ en ‘Driving home for christmas’. It’s a tough job. Het overemotionele ‘Keep holding on’ (Glee again, duuh) doet me denken aan de befaamde studentendopen die deze week hun hoogtepunt bereikt hebben. Of anders gezegd: die weer een pak meer mensen gekraakt hebben tot het diepste van het diepste, nu vechtend om een miniscuul deeltje van hun zelfrespect terug te vinden, terwijl ze hard hun best doen dat gevoel van trots vast te houden om de vernederingen van de laatste dagen te vergeten en een plaats te geven in hun vanaf nu met cantussen gevulde leven, weliswaar halfkaal met gezwollen lippen en een hen en hun medebewoners voor altijd achtervolgende lookgeur. Thát’s a tough job. Nee hoor, geef mij maar lame O’Reilley’s avondjes met wijn, veggie nacho’s, Irish Pub- muziek (inclusief volksliederen tussendoor), perfect gestylede Engelsmannen (zonder de gapende afro’s) afgewisseld met groene feestjes, gamesnights, guidotour en die eeuwenoude rasechte kotfeestjes. Zonder enige vormen van look, uitwerpselen, overgeefsel, chantage, exuberante hoeveelheden (volle!) chocolademelk, haarverwijderingen of andere mensonwaardige praktijken.
Waarom hen niet gewoon nuttig gebruiken: laat schachtjes flink een afwas doen van twee weken van 14 mensen, of van een heftige nacht West- Vlaams boerengespuis (wat op zijn minst evenwaardig is).
Trouwens, dit is NIET gepubliceerd op 11:11u op 11/11/11! Kwestie van ons anarchistisch imago toch een beetje hoog te houden. En kwestie van me tijdens een moment van zwakte – dit is er een geloof ik – niet te laten verleiden door de miljarden plebseenheden die zich op dit eigenste moment speciaal voelden. En daarna nooit meer.

Advertenties