Dusseldorfian moodswing – by Aïda G

door harohnny

Put me on the train, send me back my home. Aight, gevoel dat me gisteren overviel. Kwijt. Weg. Vergaan in memorie. Ontvluchtte glorie. Leave my by the churchyard, leave me on my own. Focus. 4th dimension transition. Goed. Op tour zijn, het doet wat met een mens.

Na vriendjes geworden te zijn met de zogenaamde ‘Duits’ – neem het vooral niet te letterlijk – en verder reeds enkele dagen te vertoeven tussen een trio van harmonieus georiënteerde enkelvoudige verliefden en ene mijnheer L. Gitzwart haar, tatoeages met subtiele steek onder de gordel – een gordel waarvan dat wat zich eronder bevindt heimelijk verwijst naar het verleden als man met roots in Northern England maar eveneens rasecht Belg zijnde. Patriotisme – evenals de Ugg’s die het ietwat ongeraffineerde meisje aan de bar aan de voeten heeft – is dan ook zó 2010.

Jawohl. Dusseldorfian mood. Ik zou u hier nu een kwartiertje vertier kunnen bezorgen door enkele tourschandalen te gaan opstrijken. Maar dat. Dat doe ik niet. Ik beloof u ook plechtig, deze keer geen diep filosofisch gezwets over wat het leven brengen zal. Want what does it matter? Sterven doen we allemaal. Net zoals u allen die dit hier aan het lezen zijn eveneens enige vorm van levend organisme vormen. Schijnbare, doch onparadoxale optie.

Waar ik mee worstel. Ik word achttien. En eerlijk? Het voelt alsof de eindigheid nabij is. Want net zoals ik eerder deze week opnieuw ervoer wat op tour zijn betekent, ervaar ik nu een vorm van aardse begrenzing. Krijgt u nu het gevoel af te haken en het nummer van de psycholoog die ooit uw groottante van een prémortuale depressie redde te zoeken en het met me te sharen? Nicht notwendig, mein freund. Ik reflecteer enkel. Theoretiseer mijn weerspannigheid om volwassen te worden. En considereer. Zoals u twijfelt tussen die donkergrijze, bijna afgeblaakt zwarte wentelsjaal uit shop X en de okergele, wollen, stolavormige omslagdoek uit winkel Y. Aw, foutieve verificatie van een misantropie aan gedachtegangen. Approbitie ten top.

Over een half uur betreed ik opnieuw een stapeltje houten planken – letterlijk – en de spanning is nabij. Wat een mens eisen durft. Wat een mens ervaren kan. Getrip van het hoogste niveau. Geen nood aan hersenloos spul. Geblakerde capsules noch wederrechtelijk pulver. Biologisch gekweekt, herbal influentia, okee. Maar hier is ook less opnieuw more.  

Waarom onderwerp ik mijn hersenen en hoofd telkens opnieuw aan deze overdosis van verlangen te uiten wat geuit dient te worden? Gotta love this job. In fact. Maar in future? Vermoeidheid doet wat met een mens. Check! Op tour zijn doet wat met een mens. Double check! En oh – het vervallen des aardsheid van geest en corpus, dat doet ook wat met een mens. Drievoudig gecheckt! 

Advertenties