There will be no next time – by Bo V

door harohnny

Madame de Clèves, de roze agenda van de gaylord voor me, de over de geluidsnorm heen bassende mensachtige achter me, Stanford look-a-like die de meeste moeite van de wereld doet om zijn Barokgezwets niet te laten lijden onder zijn hardnekkige keelontsteking – de duts –  en twee verse pornosnorachtige dreads die plaatsgenomen hebben naast mij, ijverig schrijvend en pijltjes trekkend in hun voor de tijd van het jaar nog net iets te onaangeroerde cursus. Welkom bij ‘Inleiding tot de voornaamste moderne literaturen’, Ufo, Gent, week 5. Neen, de slimmerds onder jullie hadden het misschien al door, ik zit hier niet op mijn plaats. Neen, ik had niet expres te lang in mijn bed moeten blijven liggen om mijn eigen les nog te halen – de enige van die dag. Maar je kan niet altijd doen wat je zou moeten doen, soms komt wat je denkt niet altijd overeen met wat je doet. Neem bijvoorbeeld de marginale barok, wat het ook moge zijn (vraag het eens aan Stanford). Ik hoor dat het vernoemd wordt, dat A me stompt met de mededeling ‘steek dat in je Harohnny’, wat ik vervolgens ook doe, maar daar stopt het. Ik denk er niet bij na of breek er mijn grijze massa niet over. Klinkt misschien allemaal een beetje bizar, maar je zult het ermee moeten doen. Net zoals ik nu vastzit in een auditorium waarbij de kans dat ik me kan uit de voeten maken binnen een uur en twintig minuten quasi nihil is. Ik moet het er ook maar mee doen. Kwestie van de moed erin te houden. Maar naast al dit leed is er ook tijd voor heuglijk nieuws! Met veel trots en genoegen kondig ik de geboorte van Stanford ‘Stany’ aan, 6 gram, 30 cm en een diameter van 1,6 cm. Trotse meter: mezelve. Moeder en dread stellen het goed. De waxrekening is reeds geopend.
Tot daar mijn avontuur in de wereld van de literatuur. Om jullie arme zieltjes te sparen van mijn vreemde opstoten van creativiteit. En mijn – schaarse maar toch ergens aanwezige – studie-ijver.

Advertenties