A denial – prepare the tribute – by Aïda G

door harohnny

Verheven tot de eerste verdieping van het ouderlijke huis – mede mogelijk gemaakt door het op vakantie zijn van mijn ouders en het leiderschap over het gelijkvloers te hebben overgeheveld aan mijn lieftallige – roffel – zusje – lijkt het alsof koffie beter smaakt wanneer ze op hoogte geproduceerd wordt. Anderhalf uur na middernacht zijnde, voelt het alsof de rust eindelijk lijkt neergedaald over dit gebied. Babysit en bijhorende baby – ze zou dit moeten lezen – in bed, L eveneens in status van zen zijnde en mezelf over een pc gebogen met een huge cup of foccee in de hand. I have a little personal deadline – zoals Johnny Cash ooit zong over de particuliere zoon van zijn zogenaamde god.

De deadline ligt echter ietwat minder gestroomlijnd dan gedacht en verwacht. Ik heb geen opstel in te dienen tegen morgen, noch taak te overhandigen binnen een welbepaalde termijn. Hoewel – ergens wel waarschijnlijk – alleen laat mijn gefocceefeerde en imperfecte brein het niet toe om daarover na te denken. Pandatalk. Abuise erratums. Defect. Dostoyevski snakt om gelezen te worden. In no time wordt echter de beslissing genomen dat nog even te laten voor wat het is. Komt er van. Import herbals en oude vrienden die herrijzen. Thrown away. Mhm. Té surreële schrijftrant. Mes excuses. Geen impasse. Amper een stilstand. Wat we nodig hebben is iets hoogstaander. Nevermind.   

Ook. Dat blauwe album made by the king en zijn waardige mededingers (herr Grohl en Novoselic) zelve. Release: eind september 1991, aldus L – weg extatische zenfase. Optima: Smells Like Teen Spirit, In Bloom, Lithium et cetera. Twee decennia van valabele grunge. Smells like Harohnny Spirit! (to be continued, weldra)

Advertenties