Bittersweet symphony – by Bo V

door harohnny

Ik heb geen tijd, sorry! (om vijf zakken van de Zara mee te zeulen blijkbaar wel). Hoe noem je? (het is : hoe HEET je, neanderthaler). We zullen dat wel een keer doen, als het er van komt. (zeg dan direct dat je er geen zin in hebt en eet nog wat Cheeseburgers nu het toch eurodeals zijn bij McDonalds en je blijkbaar liever je tijd en geld besteedt aan een bedrijf dat ik weet niet wat in zijn ‘vlees’ draait). Geld geven om kindjes te redden? Nee hoor, maar jou kindjes schenken wil ik wel! (Nee pedo, ik geef mijn gsm- nummer niet aan kale mannen van middelbare leeftijd met een rood strikje – ook niet aan gewone middelbare mannen, of kale, tenzij voor professionele doeleinden, youknowwhatimean). Ben ik gefrustreerd? Of heb ik gewoon een kritische geest? Geen idee, maar wat ik wel weet : soms moet je frustraties kunnen loslaten. Op bepaalde momenten, wanneer ergernissen zich opstapelen net als de honderden regenwolken waar dit kleine k**land de laatste maanden maar niet van afgeraakt – ik wil hier weg! (ook een frustratie) – moet je een keer alles eruit kunnen gooien, eens volledig je hoofd leegmaken om te voorkomen dat je verandert in een bitter, zwartgallig cynisch vrouw- of manmens. De laatste keer dat ik me kan herinneren, was na de meest beklemmende zes jaar van mijn leven (in totaal bijna een derde van de tijd dat ik hier op aarde ben – kan me toch niet herinneren ondertussen ooit op andere planeten geweest te zijn, misschien in een vorig leven, maakt niet uit, het gaat over dat van nu) wanneer ik eindelijk het gevoel had dat ik lééfde, dat de wereld aan mijn voeten lag – ik spring, spring, spriiing… de wereld in! (voor de kenners) – en dat het alleen maar beter zou worden vanaf dan. Nu vragen jullie je hoogstwaarschijnlijk als heel nieuwsgierige en geïnteresseerde lezers af wanneer dat precies was! (Of niet dan, doe dan tenminste alsof, gun me ook eens iets). Wel, om jullie niet langer in spanning te houden: dat was op het onvergetelijke moment dat Linkin Park op Rock Werchter Iridescent speelde.

Do You feel cold and lost in desperation
You build op hope, but failure’s all you’ve known
Remember all the sadness and frustration
And let it go
Let it go

Luidkeels meebrullend – met als vele duizenden anderen – voelde ik mijn hoofd leeg worden en alle miserie, irritante rijkeluiskindjes, depressieve stinkende leerkrachten en eigenlijk alle persoonlijke belemmeringen die me meer dan zes jaar teisterden en in mijn geest verdrongen zaten als één grote haarbal mijn lijf uit rollen. En ik kan je verzekeren: het doet ongelofelijk veel deugd! Maar omdat ik nu niet onmiddellijk een nieuw concert van Chester & co in het vooruitzicht heb om voor de start van het academiejaar alles er nog eens uit te gooien en ik geen zin heb om te beginnen met yoga of een of andere vorm van spiritualiteit (ik heb geen Boeddha in huis zoals A) om mij één te voelen met de natuur of met God of whatever (ik geloof trouwens ook niet dat de wereld een groot koninkrijk gaat worden dat van bovenuit bestuurd kan worden en zo alle armoede uit de wereld zal geraken – nog een frustratie blijkbaar), zal ik een andere oplossing voor dit moraliteitsprobleem moeten vinden. Als eerste idee had ik, aangezien mijn frustraties niet zo groot zijn als de befaamde 30 juni waar iedereen wel bepaalde verlossende herinneringen aan heeft, een aantal concertjes te plannen – niet zoveel hoor, maar wekelijks eentje – en ik denk dit geen slechte start is. Maar omdat ik niet zo snel tevreden te stellen ben en nogal kieskeurig – op alle vlakken, wordt mij weleens gezegd – besloot ik het hogerop te gaan zoeken. En neen, niet bij God, Allah, de Allemachtige Vader, Jahweh, Krishna of whoever de mensheid al heeft bedacht om toch maar een beetje zin aan hun nietige korte leven te geven. Neen, ik had iets veel leukers in gedachten. Dus besloot ik samen met A – wees maar allemaal jaloers – een uitje te maken naar Keulen – Deutschland jawohl! – om de Peppers eens te gaan bezichtigen en daarbij – why not – de uitgaansbuurt van Köln aan onze kritische geesten te onderwerpen (lees: Irish Pubs uittesten). Als dit in het onwaarschijnlijke geval niet zou werken, zit er niets anders op dan gewoon nog een paar concertjes, citytrips en Szigetplannen op punt te zetten. Tja, een mens moet soms ook eens aan zichzelf denken hé?!

Advertenties