The world is a vampire – by Bo V

door harohnny

28/08/2011                   19:45
De wereld is om zeep. Het economisch- politieke betoog hierover laat ik over aan mijn Harohnnymaatje A, maar ik vind dat het toch even gezegd moet worden, want waar gaan we naartoe als zelfs dat al een taboe is? Al minstens 10 doden door de orkaan Irene. 2 jongens dood in huis gevonden, vermoord door hun moeder. Al 441 dagen zonder regering. Miljoenen kindjes zonder eten, drinken en een mama om bij uit te huilen. Overal drama, ellende en miserie. En toch, hoe moeilijk het ook gaat, die lach verdwijnt nooit (of zelden) van onze door zorgen verrimpelde – hopelijk nog een jaartje of 20 wachten – gezichten.

Mensen liegen en bedriegen, ze laten je geloven dat ze een evenementenbureau hebben en dus een hele drukke job die zich vooral ‘s nachts afspeelt, daarmee verbloemend dat het eigenlijk om ordinair escortewerk gaat waarbij ze nog eens zo’n niet te stoppen drift hebben en het dus niet kunnen laten voor de ogen van een goed gevuld stadion diezelfde drift op elkaar uit te leven. En toch blijf je lachen.
Mensen snauwen je af op straat wanneer je hen het nut van maandelijkse steun aan levensreddende organisaties probeert uit te leggen, een preek afstekend over de corruptie van ‘de grote bazen’ en ‘dat ze eens moeten stoppen met de kleine arme man hiermee lastig te vallen’, terwijl je hard je best doet hen duidelijk te maken hoe moeilijk het is die arme aidskindjes een leven te geven dat nog een beetje de moeite waard is – inclusief puppyoogjes. En toch blijf je lachen. Je hebt de hel overleefd, in tegenstelling tot anderen die nu eeuwig onder de grond zitten. En toch blijf je lachen.
Mensen gaan dood, worden mishandeld, uitgebuit, misbruikt, verwaarloosd, gemarteld,… (vul zelf aan). Maar op het moment dat een onschuldig meisje door een bloeddorstige pedo haar ziel en zelfrespect verliest, vurig wensend dat het maar een enge droom is, heeft een ander meisje zojuist het jawoord gegeven aan haar geliefde op de mooiste dag van haar leven, denkend hoe getroffen ze het toch wel heeft om zo gelukkig te mogen zijn. Op het moment dat het eerste meisje de pedo probeert te ontkomen en vlucht voor haar leven, biddend en hopend op een plotselinge redding van boven, schuift het andere meisje de trouwring van haar bijna- echtgenoot om zijn ringvinger, genietend van de aandacht die ze krijgt omdat ze voor één keer in de schijnwerpers staat en fier als een pauw op haar bruidegom. Op het moment dat het eerste meisje de pedo een klap op zijn hoofd geeft met een stuk van een lattenbodem en deze bewusteloos neervalt, gooit het andere meisje haar bruidsboeket omhoog met de bedoeling dat haar wanhopige eeuwige vrijgezelle zus het zou vangen die eigenlijk veel te ver staat om het te kunnen vangen, waardoor ze struikelt over haar veel te lange sleep en recht achterover valt op de straatstenen, terwijl haar kersverse echtgenoot hysterisch begint te huilen. Op het moment dat het eerste meisje naar een naburig huis kan lopen om naar huis te bellen, en eindelijk een beetje tot rust komt, ligt het andere meisje met haar door een scherpe steen opengereten schedel levenloos neer terwijl langs haar mond al het bloed er uit gutst, familie en vrienden verweesd boven haar uit starend. Op het moment dat het eerste meisje veilig haar ouders en geliefden in de armen kan sluiten, deelt de arts het noodlottige ‘het spijt me’ mee aan de kersverse weduwnaar, nog onwetend over het toekomstige leven dat zijn vrouw met zich meedroeg, maar nog niet durfde te bekennen omdat het van haar minnaar was – haar baas, hoe cliché. Dus rationeel denkend moeten we leven volgens het stoïcisme. We moeten alle overdreven gevoelens uitsluiten en streven naar volledige onverschilligheid om tot een waardevolle en goed werkende maatschappij te komen – niet dus een met 441 dagen zonder regering (ook niet 440 dagen). Want weet altijd wat er ook gebeurt: op het moment dat jij blij bent, kan iemand anders aan het sterven zijn. En omgekeerd.
Maar soms is rationeel denken niet altijd de oplossing. De rede is belangrijk, maar we mogen iets heel belangrijks niet vergeten. Iets wat je nodig hebt om te overleven (fysiek) en om een leven te hebben dat de moeite waard is (psychisch). Namelijk je hart. Je weet wel, die bloedpomp die ervoor zorgt dat je zoiets levensnoodzakelijks kan doen als ademhalen. Helaas, omdat niet iedereen een hart heeft en niet iedereen een rede heeft – of die wil gebruiken – kunnen we in the end maar tot één conclusie komen – en er is geen ontkomen aan, of je nu een hart hebt of niet, een rede of niet.
De wereld is om zeep.

Advertenties