Late again – by Aïda G

door harohnny

Daar we eigenlijk al ruim 8 uur op bestemming dienden te zijn, kwam het in mijn chaotische brein op een secundaire spijtbetuiging aan het laatkomen te schrijven. Gegroet waarde lezer. Sec pareren dat vergeten menselijk is en falen nog humanitairder dan de helft van je maandloon wegschenken aan een goed doel. Zachtzinnig. Sociabel. Maar openbaar falen, overal te laat komen en daarbovenop nog eens alles vergeten. C’est mon côté frimeur.

Straffe tekst. Strakke melodie. Da’s waar het nu – op dit eigenste moment – om draait. Diepe gevoeligheid, een bron van emoties. Eerbaar, eervol. Zonder voordeel eigenlijk. Want wat leg je bloot aan een publiek dat amper van het genre post indie gehoord heeft? Cynisch weg het aan de eerste beste desbetreffende Duitser gaan uitleggen? Mhm. Risky. Voorzichtig, schoorvoetend dan maar, om dit verhaal dan toch een significatie te geven en te continueren met onze belevenissen on the road.

Herr Kerouac zou heel misschien, wel trots geweest zijn op mij. Niet omwille van het feit dat ik zijn Beat Generation en typical way of life des dagen volledig ophemel. Neen. Ook niet omdat ik Willy Nelsons ‘On the road again’ constantly zit te tokkelen op gitaar. Oh neen. Ik heb alleen zijn eigenste boek zelve reeds zo’n meerdere keren verslonden. Uhu. Op zich niets noemenswaardig, laat staan zegepralend. Maar. Ik doorkruiste de proza laatstmaal echter, zonder één keer te twijfelen aan het feit of dit wel aan één stuk door geschreven is. U noemt me freak. Ik noem hém ge ni aal. Op z’n minst.

Waar Libertijnse cirkels een slaande generatie werd – dit dient u letterlijk te vertalen naar het Engels, indien nodig raadpleegt u misschien best ook een gerenommeerde zoekmachine om de beeldspraak volledig tot u te nemen. Maar goed. Allen Ginsberg met z’n Chicago Trial Testimony en Rexroth met With Eye and Ear. William – don’t forget the – S. Burroughs en zijn Naked Lunch. Reeds menig wat uren op de trein te hebben doorgebracht behoren voorgenoemden tot het lijstje ‘gelezen’. En. Tot het lijstje van de ‘stuk voor stuk hoogtepunten uit de jaren ’50 van de vorige eeuw’. Verhalen met een vaak innovatieve, deconstructivistische structuur. Kritiek leverend op de maatschappij van toen. Doorspekt met metaforen die staan voor het in de ogen van die zogenaamde consumptiemaatschappij zijnde eveneens mensonwaardige, ietwat onzuivere zaken. Hardboiled niet? Kronieken om van af te kicken.

Waar het nu echter allemaal om gaat. Te laat komen. En op weg zijn. Ooit bezig geweest met het tellen van het aantal brandende straatlantaarns op de snelweg? Wanneer de zon al lang neder daalde om op te stijgen aan de andere kant van de wereld wel te verstaan. Brandend – verzengend. Haast corrosief. Neen? Wel, u hebt wat gemist dan. Iedere keer je weer zo’n lichtpaaltje voorbij rijdt lijkt het alsof je naar de volgende wordt getrokken en opnieuw. Opnieuw. Andermaal. Weerom. Wat daar zo speciaal aan is? Niets. Maar de lichtflitsen die hierdoor gecreëerd worden zijn verrijkend en staan menig wat milliseconden op je netvlies gebrand. Alsof je het eindlicht telkens weer beproeft. Mhm. Ever heard before. In Kerouac. Lage rommel meets hoogstaande literatuur – lees: deze onzinnigheid meets a story on the road.

‘I realized that I had died and been reborn numberless times but just didn’t remember because the transitions from life to death and back are so ghostly easy, a magical action for naught, like falling asleep and waking up again a million times, the utter casualness and deep ignorance of it.’

Genoeg. Ik beloof u allen tegen volgend hoogtij een degelijk iets wat op een column of verhaal moet en zal lijken. In de ban van het steeds te laat zijn, zijn mijn hersenen en verdere omtrentie niet in staat iets degelijks op papier te brengen. Helaas. Hurray. Tot slot rest mij enkel nog te verifiëren dat ik op tijd zal trachten te zijn voor de roadtrip met de mensen/vrienden met wie ik sinds kort een band verkreeg – wat een hurricane en gezamenlijke passie al niet te weeg kan brengen – én, dat ik eveneens nog geen geldende reden voor mijn steeds te laat zijn heb ontdekt of gevonden. Tijd voor een openbare excusez-moi en een daaropvolgend moment van exploratie. Epic.

Advertenties