The kids don’t stand a chance – by Bo V

door harohnny

22/08/2011                 11:44
Met het diepe leed van de laatste week nog in onze gedachten, maar reeds hersteld van de eerste shock en om te voorkomen dat we allen in ‘het zwarte gat’ zouden belanden zoals een zekere traumapsycholoog het beschreef, kunnen de meesten van ons het er over eens zijn: het leven gaat voort, en hoe sneller we daarmee beginnen, hoe beter. En waar is het beter om het leven voort te zetten dan op de goeie oude kermis/foor/hoejehetwiltnoemen.

Niets werkt helender en beschermender dan de dingen doen uit je kindertijd: eendjes vissen, het schietkraam – nooit gedaan in mijn jeugd, heb ik me gerealiseerd bij de derde keer dat ik miste -, het lunapark – eventjes wanen in Las Vegas -, en balletjes gooien – 15 ballen voor 2 euro, daar kan je niet voor sukkelen! – met als buit een supersonische tol, springbal die het einde van de avond nog niet overleefde en een paar zeer kwaliteitsvolle instrumenten (the top is near!). Maar kermis is niet alleen spelen en het kindje uithangen, of je dat nu nog bent of niet, nee, kermis is vooral de nachtwinkel plunderen en met Jack Daniels, Eristoff en een krat Jupiler in het park gaan zitten, genietend van een delicious pita met drie keer zo grote omvang dan je eigen maag met op de achtergrond een pedo dj met een pornosnor en een pens groter dan het kot waarin hij plaatjes staat te draaien (lees: liedjes afspelen op zijn pc) maar die toch verzoeknummertjes draait om de Willy Sommers – leve de polonaise – en Franse dance even te onderbreken, tegen zijn zin weliswaar maar blij om deze plotselinge aandachtsgolf, dromend van een toekomst aan de zijde van Tiësto. Kermis is oliebollen kopen midden de nacht en elkaar volblazen met suiker waardoor je ‘s morgens denkt: verdorie dat plakt hier. Evengoed is kermis in een tearoom een paar liter sangria nuttigen, om de achtergelaten Matchflessen op een plaats die we niet meer gaan vernoemen een beetje te compenseren. In onze gedachten zullen bepaalde beelden nooit verdwijnen en bepaalde muziek zal nog lang een wrange nasmaak hebben, en sommige dingen zullen nooit meer hetzelfde zijn. Maar dit is het leven, en het gaat voort, en dat is waarom we samen eendjes vissen en op de G- Force gaan, terwijl de achterblijvers beneden staan en grapjes maken over neerstorten en ‘ze zijn hun leven beu zeker’, maar toch een heel klein beetje hopend dat hun engelbewaarders hen nu nog niet in de steek zullen laten.

Advertenties