Anarchy in the U.K. – by Aïda G

door harohnny

Een ietwat voorspelbare titel, niet? Humhum. Alsof de Sex Pistols in de jaren ’80 predikten wat deze week gebeuren ging. Hoewel. Brixton riots vergeten? Rassenrellen van de jaren tachtig in lang een van de meer achteruitgestelde buurten van London geweest, met een overwegend Caribische en een vaak verpauperde bevolking. Toenmalig rust- en kuuroord voor een gekleurd ensemble van anarchisten, kunstenaars, muzikanten en andere alternatievelingen. Occasionele nutcase. Mede mogelijk gemaakt door – in de Londense lijn dan toch – relatief lage huurprijzen en leegstand wat kraken tot gevolg had. Zo heb ik het nooit gekend. Vadertje wel. En ik kon het eerst nogal moeilijk geloven. Brixton is in mijn ogen de plaats voor jonge gezinnetjes, met hier en daar een speeltuintje en parkje. Een enorme multiculturaliteit. Straatfeesten en cheape high society. Foutje dus.

‘I am an Antichrist

I am an anarchist

Don’t know what I want but

I know how to get it

I wanna destroy the passer by ‘cause I

I am an Antichrist

I am an anarchist’

Antichrist? Ja, zeker?! Anarchist? Als men door ongeloof in een betere toekomst – melancholisch hoogtepunt van de huidige apaprobitie – gaat plunderen en verwoesten en dat als anarchisme gaat beschouwen, misschien. Kwestie het zielige hiervan niet te gaan benadrukken. Of, hoe zij die het even niet meer weten, maar dingen gaan doen zonder nog enig besef van waarden en normen met zich mee te nemen. Op zich geen probleem mee. Iedereen doet wel eens iets waarbij men het niet zo nauw neemt met de normen – waardenniveau laten we meestal onaangeroerd. Denk maar aan die vorige zomer op een of ander festival. Moederlief raadde je af alcohol te consumeren en ook dat groene kruid te laten voor wat het zijn mocht. Uups. Maar okee. Je bracht er enkel jezelf een klein beetje mee in een andere wereld. Wat hier gebeurde had een ietwat grotere impact. En niet alleen op de zogenaamde loothers zelf. Neen. London’s burning zoals The Clash het omschrijven zou. Straks kan men de oude punkers nog als toekomstvoorspellers in dienst gaan nemen.

Onrechtschapenheid. Aargh. Nu goed, de zogenaamde anarchisten konden niet allemaal onder dezelfde noemer van arm en kansloos gerekend worden. Alsof alle lagen van de bevolking hun vertegenwoordigers hadden gestuurd. Jawel, ook mijnheer de topchef gooide met stenen en enkele rijkeluisjes staken eveneens het vuur aan de lont. Deerniswekkend.

Om anarchisme weer maar eens te useren op een foutieve manier. Anarchisme is niet wat zij daar deden, folks. No, oh no. Anarchisme, dat is het streven naar een geweldloze situatie, een samenleving waarin mensen zonder macht of autoriteit leven. Lees: anarchie. Want anarchie – afkomstig uit het Grieks – betekent letterlijk: geen leider. Een verzameling denkwijzen die terug te brengen is tot de gedachte dat een individu op geen enkele manier een ondergeschiktheid áán of vàn iets of iemand erkent. In de omgangstaal wordt de term anarchisme vaak verward met een andere duiding van het begrip anarchie, dat vooral gebruikt wordt om chaos en wanorde aan te geven. Door middel van de term sociaal-anarchisme tracht men die verwarring tegen te gaan. Of? Terwijl anarchisten streven naar gelijkheid zonder enige vorm van geweld – misschien iet of wat van chaos, beproefden de London rioteers de arm der wet en de gehele populatie die wel nog in het bezit waren van enige vorm van waarden en desbetreffende normen door als echte foolen te branden en plunderen.

Geen nadruk op vrije associatie van individuen meer. Neen. Geen persoonlijke bewustwording meer. Oh neen. Schelden, tieren en plunderen en roven. Dat wel. Maar hé. Groepsgevoel creëren. Op een nogal meelijwekkende manier weliswaar. Of, wanneer het persoonlijke geen politiek meer is.  

‘Anarchy for the U.K
It’s coming sometime and maybe
I give a wrong time stop a traffic line
Your future dream is a shopping scheme ‘cause I

I wanna be anarchy!’

Advertenties