North London love – by Aïda G

door harohnny

Camden city. Na enige tijd hier geen voet meer te zetten voelt het als thuiskomen. Omringd door honderden andere – laat ons veralgemenen – alterno’s, wordt het gevoel van personele eenheid gesterkt met blikken die blijk van waardering vertonen. Jummay. London rain. Again, maar het went. Regent’s Canal vertoont tekens van exuberante hoeveelheden, klaarblijkelijk. In de verte L. Blik op oneindig. Alsof ergens anders op het hoofd ogen zijn ingeplant die hem de weg naar hier wijzen. Akelig. Hier wonend sinds kort, lijkt hij het rusteloze zen-zijn te hebben overgenomen.

Naderend, verdwijnen de tantalusogen lijzig. Gegroet, mijn vriend. Yes, I’m ready to live here. When I’m 23, of course. Hopelijk. Gent is een stap, Londen is the final destination. Nu goed, still some years to go before I leave the country, guys.

Camden Canal market mag dan officieel choatisch genoemd worden. I love the atmosphere. Damn, waarom heb ik niet meer geld bij me. I need a new jacket. Blazertje als ’t kan. Aargh, real tourists spotted! Fototoestel en reisgids incluis en om het totaalplaatje af te maken dragen ze stuk voor stuk een KW’tje tegen de lichte typical smoothy London rain. Hé, sweeties, where are the boots?

Mijn haar begint intussen eveneens tekenen van uit de lucht vallende vochtigheid te vertonen. Zo lang m’n froufrou maar niet aan ’t krullen gaat. L’s haar – bij droog weer een bos krullen waar ik wel eens op jaloers durf te zijn – heeft het nu ook begeven. Waarom hier blijven ploeteren als ’t leven in de bruine kroeg zo mooi kan zijn. We still have to talk.

The Dubliner Castle – indie meets gothrock. Gelegen in een straat waar shops namen dragen als ‘this shop rocks’ – terechte arrogantie. Absurd dat dit alles nog bestaat in een overcommerciële en egocentrische wereld. Nu goed, kunstenaars laten zich weer van hun beste kant zien. Misschien is hier komen wonen nog niet zo’n slecht gedacht. Okee. Stay focused. We komen voor ’t werk. Voor een werkje. Een complicatie tussen een blueszanger-gitarist en jazzgitariste. Goal? Clubs en kelders in and around London afschuimen in de hoop hier en daar wat erkenning te verwerven. Hoewel. In hoeverre valt erkenning samen met de drang muziek te maken die door slechts een selectief groepje mens tot ‘welgesteld’ wordt bevonden?

L. We zijn klaar om naar The Horrors te vertrekken. Who can say where the Scarlet fields are? Dubbel. Héél dubbel. Front row is een pure illusie, let’s say, in front of the first row? Pukkelpop wordt hopelijk toch ook een frontrow’tje. Verplicht. Geen utopieën meer. We gaan voor dat net ietsje meer. Bye arrogantie. Bye grens. Camden mentaliteit doordringt via de poriën het bloed dat stroomt door de aderen des levens. Hoe pijnlijk.

The Horrors passed by. Dubliner Castle’s calling. Atlantic Bullet. Op het eerste zicht lijkt dit op een Atlantische tirannie. Hou het op rock doorspekt met punkinvloeden. Long time no hear. Misschien is er meer dan de punk laat uitschijnen? De boodschap is klaar en duidelijk. Hier wordt geleefd. Come and join! Of blijf hier ver vandaan en hou vast aan het burgerlijke.

Burgerlijk. Correct. Tottenham war. Where did you go? Oh I don’t know. L, moet de plaats gaan checken en verslag uitbrengen. Blijf hier. Vergeet het. Mee, ik ga mee! Look behind you, there’s a falling sky! And I’m on fi-ire. Correct. Vuur. Overal. Utopie? Neen. Realiteit tot in de zuiverste graad.

Pictures taken. Verslag kan wachten. ’t Wordt warm. 5.42 a.m.. Time for a coffee. Camden again. Diepe gesprekken zullen niet meer volgen. Helaas maar het roet bedekte de hersenen. Desondanks. De liefde voor de stad blijft. En heel diep vanbinnen, hoop ik om hier ooit te wonen. Met L weliswaar. Who else. Samuel Johnson would say; ‘By living one day in London, I have seen as much of life as the world can show.’

Advertenties