The straight edge of the blade – by Bo V

door harohnny

Time schedule van Pukkelpop online, be happy guys, want de bands liggen toch zo fantastisch goed gespreid en natuurlijk zijn er geen overlappingen, wat een lachertje. Feit is wel dat ik lekker mijn ticket bezit, en vele andere sukkeltjes niet – há! Net als ik me in dat f***ing tijdschema zit te enerveren en me afvraag hoe ik ooit die FihP- tickets verkocht krijg – Doherty, wat doe je me aan? -, win ik puur toevallig vier dagtickets voor Dranouter (dank u Humo, mijn beloning voor 10 jaar trouw Humo lezen – op mijn 7de was ik al helemaal into ‘Het gat van de wereld’ ). Om het evenwicht er terug in te brengen, krijg ik bericht dat ik morgenavond moet gaan babysitten op een ADHD- kind en een peuter waaruit altijd snot komt langs allerlei gaten. Byebye happiness. Hello money.
Kijkend naar de ‘passevite’ van mijn moeder – ik weet er geen mooier woord voor – voel ik weer een nostalgische bui opkomen. Heimwee naar de tijd waarin de jeugd hun fiets nam en naar de mis ging – de uitstap van de week – en bij heel uitzonderlijke gelegenheden eens een limonade dronk. Niet dat ik toen al leefde, maar ik kan me voorstellen dat ik dat meegemaakt zou hebben. Volgens mij heeft het ook zijn charmes. Je de volgende ochtend niet moeten afvragen wat je de vorige nacht allemaal mispeuterd kan hebben, hoe het komt dat je hoofd zo zwaar en leeg tegelijk voelt en wie die vreemde persoon is naast wie je bent wakker geworden. De oplossing die we dan meestal bedenken is beginnen waarmee we geëindigd zijn. Dat is als je eerste auto- ongeluk. Het beste is onmiddellijk terug achter het stuur kruipen en vergeten wat er gebeurd is – in de hoop dat je het tien meter verder niet opnieuw tegenkomt. Dat is de enige manier om niet depressief te worden en het gevoel te hebben dat alle lasten van de wereld op je schouders rusten. Volwassen worden is leuk, maar het mes snijdt aan twee kanten – het hangt ervan af welk soort mes je gebruikt natuurlijk. Gebruik je een bot mes dat nauwelijks snijdt, dan zal je een leven tegemoet gaan waarbij je nooit tegenslagen verwacht, een weg waarop geen stenen liggen, alleen mooie recente gladde asfalt waar je wielen vloeiend over rollen en je de maximumsnelheid van 120 km/u al snel overschrijdt, waardoor je de kans loopt jezelf voorbij te lopen en niet meer leeft voor jezelf, maar voor de persoon die je denkt of wilt te zijn. Gebruik je een scherp, kort zakmes dat net niet legaal meer is, waarmee je mensen bewust/onbewust steken geeft of fijne sneetjes bij elke toevallige botsing of aanraking, pas dan op dat je het echte doel van een mes niet vergeet, namelijk snijden wat als doel heeft gesneden te worden en niets meer of minder dan dat. Soms moet je het ook eens slijpen dat het niet te bot wordt, maar ook niet te scherp dat je er geen andere mensen mee kwetst.
Nu zou kunnen volgen: Doe de test! Zie aan de hand van welk mes je gebruikt wat voor persoonlijkheid je hebt! Tel alle punten bij elkaar en blablabla… Maar dit is geen Flair, en we gaan ons dat imago ook niet onterecht aanmeten.
Waar het op neerkomt, is dat aan alles een scherpe kant zit. Ik wil heel graag naar Pukkelpop te gaan, maar moet onvermijdelijke keuzes maken die ik liever niet zou maken. Ik wou absoluut Peter Doherty zien op FihP, maar ik wist dat er een kans was dat hij zou afzeggen. Ik ben blij te kunnen babysitten, maar moet daardoor tal van levensverrijkende gebeurtenissen missen. Ik wil heel graag met de auto kunnen rijden, maar de bijbehorende accidenten mochten gerust ontbreken – ik zou de laatste zijn om ze te missen. Ik ben blij voor A dat ze het avontuur aangaat voor een jaar naar Peru te gaan, maar weet dat ze ook moeilijke momenten zal hebben van heimwee en eenzaamheid. Ik vind het leuk om groot te worden, maar soms mis ik het klein zijn. En neen, niet alleen de fantasierijke verhaaltjes die ik bedacht om meer schwung in het huwelijksleven van Ken en Barbie te brengen door hem te laten vreemdgaan met één van zijn leerlingen uit de derde klas.

Advertenties