Hard to concentrate – by Bo V

door harohnny

Naar boven, naar onder, we blijven gaan. Zuchten, zweten, pijn aan de voeten. Doorgaan, niet plooien. Zwengel woops, verkeerde richting. Vlekje, oeps, helaas. Verven & Gentse feesten, een combinatie die de nodige gevolgen met zich meebrengt, gevolgen die niet te onderschatten zijn – in de aard van straatstenen tellen na iets te veel wijn (het lag aan de wijn) – en je langer kunnen achtervolgen dan gehoopt. Maar al dit lijden had een doel. Verven, uiteraard om muren en deuren en allerhande huisonderdelen een andere kleur te geven dan het prachtige roestbruin waarin het daarvoor was, een beetje in de stijl van een bepaald uniform in een bepaalde school die ik niet bij naam ga noemen – maar ik kan wel als tip zeggen dat ik er zeven jaar van mijn veel te korte en zeer intense leven heb doorgebracht/verspild – en dat dan 10 keer erger. Met een klein beetje inbeeldingsvermogen moet je het je kunnen voorstellen, zelfs met drie liter sangria in je lijf. Gentse Feesten hebben een ander doel. Neem het maar van me aan, zeker als je er kunt overnachten in je gloednieuwe tweedehandskot met je gloednieuwe pc die geen internet heeft en je gloednieuwe tweedehandsbed voor anderhalve persoon (je kan er ook met drie in slapen heb ik zeer onlangs ontdekt, alhoewel de kans op uitvallen reëel wordt). Het doel van de nacht was de enige echte Harohnny summertrash. Of het nu op een arm, hand, hoed, bikinikont, Regi, Minute Maidauto, trapleuning, kalenderbriefjes in de kotkeuken – mijn excuses voor de kotgenoten die graag de uiterst ludieke grapjes en heiligenverjaardagen lezen bij hun ontbijt van geroosterd brood van dertien dagen oud met gekookte hesp waar al een groene schijn in te bespeuren valt, maar je kan er nog goed doorlezen als je het tegen het licht houdt -, pizzadozen, ‘glas en andere scherpe voorwerpen verboden’- bordjes en eventuele vergeten lichaamsdelen of andere leefobjecten terechtkwam, niemand zou ontkomen aan de Harohnnytrash. Hoe het ons gelukt is in een nachtwinkel naast het Glazen Straatje na een smeekbede om toiletgebruik een volgende smeekbede te starten – of noem het een bevel – de uitbater die toevallig op facebook zat gewillig Harohnny te doen liken door enkel een pizza, marsdrankje (vreemd I know, maar delicious, typische nachtwinkelfood), en Cola Light te kopen is mij een raadsel, maar feit is dat het heeft gewerkt. Waarom de Antwerpenaars die ons probeerden te overtuigen dat ze geen dikke nek hadden ‘maar die vuile Limburgers daarentegen’  Harohnny op hun arm lieten schrijven in het mooiste handschrift dat ik ooit geproduceerd had, bijna calligrafisch-  in de plaats kreeg ik wel ‘Alan Alan Alan’ op mijn hand, geen idee waar dat voor staat, misschien een of andere terroristische codetaal – in ruil voor een granenkoek van de Match die we gezellig gedegusteerd hadden alvorens er onze ongezouten mening over uit te spreken (voordat ik hem op de grond liet vallen door mijn losbandigheid), geen flauw idee.
Feit is dat Harohnny leeft, en nog héél lang zal leven. Wat van een bepaald persoon genaamd Amy Winehouse niet gezegd kan worden. RIP en santé! Op Harohnny – en een klein beetje op Amy, die toch ook altijd een (of meerdere) glaasje(s) lustte.

Advertenties