Drunken lullabies – by Bo V

door harohnny

De tijd van de hippies is de mooiste die er is- een tijd waarin je tijdens het schrijven niet onderbroken wordt door je lieve medetentdorpgenootjes die zich met hun volle met bier – en noodlesgevulde lichamen op je arme tent laten vallen (terwijl je er nietsvermoedend in ligt te slapen), een tijd waarin je je de vraag ‘where is de love’ niet hoeft te stellen, omdat je die al gevonden hebt (met dank aan de Sam De Bruyn look-a-like en zijn vriendjes met hun leuke hengel/boterhamsmeren/pompen danspasjes). Bij de hippies gaat alles er erg vredig aan toe, denk aan love, peace & music. Doe daar nog wat bier, plaktattoos en Ben & Jerry’s bij en je hebt de ideale sfeer om een feestje te bouwen. Je kan dit vergelijken met de festivalsfeer, bijvoorbeeld Rock Werchter, waar ik mij nu bevindt in een tentje op camping B0 op de harde en koude grond naast J en L (plooiers). Vredig inderdaad, tenminste als de kookplaat van je gasvuurtje en karretje Joske niet gepikt worden. We aanvaarden hier heel veel van elkaar. We verdragen het dat er bier in onze richting gespoten wordt – en schieten uiteraard terug met een dubbele voorraad open Rodeoblikjes-, we verdragen dat men ‘s morgens/’s nachts om 7u blijtliedjes begint mee te kwijlen in het genre van ‘When you say nothing at all’. We verdragen dat we omver gelopen worden met een volle plateau bier en aanverwanten door een hyperactieve Hollander waardoor we door onze voorraad bonnetjes zijn en B uit armoede op zoek moet naar lege bekertjes (en vervolgens na een halfuur terugkomt met een toren van 2 meter). We verdragen het dat we tijdens het armzwaaien bij het overemotionele ‘Lost’ van Anouk bekogeld worden met colaflesjes waar ik sterretjes, een ei op mijn hoofd en maagproblemen oploop en L een halve bloedneus en dat we nog geen half uur later hetzelfde meemaken, maar nu met een stapel bekertjes die de andere kant van mijn hoofd raakt en de schouder van L. We aanvaarden van onze buurman uit de groene tent dat hij ons ‘s nachts wakkerhoudt met zijn zeer hoogstaande spreekwoorden en gevarieerde woordenschat – niet zoals metabolisme, revolutionair of symbiose – gecombineerd met gesnurk tot in de late namiddag, maar toch weerhoudt het mij er niet van enkele waarschuwingen in de vorm van ambachtelijke wafels (met dank aan de ontbijtpakketten van Cera), het verzoek zich minder te goed te doen aan zware bieren en zelfs een ware doodsbedreiging richting desbetreffende tent te sturen. Je verdraagt het dat recht in je gezichtsveld tijdens het concert van Arsenal een koppel van middelbare leeftijd nog steeds openlijk hun liefde toont – details hoeven niet, weet dat het ranziger was dan de doordringende urinegeur die ons gedurende het hele concert gezelschap hield. Je ziet het, we verdragen alles van elkaar, we houden van elkaar en komen nader tot elkaar. Of je nu een Hollander, Brit, Antwerpenaar, Amerikaan of Gentenaar bent, iedereen is gelijk en we zijn hier allemaal met hetzelfde doel: Love, peace & music. Ook al word je tijdens een razzia bijna buitengestoken uit je eigen tent.

Advertenties