Weltzschmerz by candle light – by Bo V

door harohnny

“Ze worden toch zo snel groot hé?” of “Je bent precies weer gegroeid!” of “Amai, kan je dat ook al, flinke meid!”. Denk daarbij aan een vlezige hand die in je kaken knijpt waarvan het babyvet al lang is verdwenen. Iedereen is door die periode geweest. Je hebt vol enthousiasme je hoofd op en neer geschud tot het er bijna afviel, fier op het feit dat je al ‘zo’n grote meid bent’. Je hebt gefrustreerd in je binnenste gedacht: stom mens, leer tellen, ik kan op mijn 14de best al met mes en vork eten’. Je hebt medelijdend gelachen naar de mensen die nog afstammen uit de tijd waarin bonen in de tomatensaus enkel werden geserveerd bij een luxueus maal voor de bourgeoisie. Je hebt diegenen die het dichtst bij je staan en er zichtbare moeite mee hebben je los te laten in deze wrede wereld vol moordenaars, perverten en psychopaten geruststellend aangekeken met een blik waarvan je weet dat hij toch niet voldoende zal zijn om die allesomvattende angst weg te nemen, maar toch gemeend genoeg om hen tijdelijk een oppervlakkig gevoel van innerlijke rust te geven. Zoals het cliché vaak gebruikt wordt, dat een vogeltje zijn ouderlijk nest verlaat, zo gaat ieder van ons – met als verschil dat wij niet uit ons nest geschopt worden, tenzij enkele uitzonderingen, maar randgevallen vallen buiten de kwestie in dit geval – zijn eigen weg op zoek naar takjes voor een eigen nest en voedsel om dat nest te onderhouden. Zo gaat het meestal. Maar je kan het ook anders aanpakken. In de plaats van onmiddellijk na de nestshot te gaan zoeken naar takken en wormen, kan je ook eerst de wereld verkennen, van uit de lucht op zoek gaan naar een plek op aarde waarvan je weet dat het de plaats is die voor jou bestemd is, alsof het van voor je geboorte al vastlag. Die zoektocht kan maanden, jaren, decennia duren, zelfs tot je laatste stuiptrekking waarbij je hakkelend en kokhalzend nog probeert duidelijk te maken aan je erfgenamen dat je je geldsok onder de derde plank van rechts in je slaapkamer in het geheime liefdesnest van jou en je minnaars in Gran Canaria, dat binnenkort zou worden gesloopt om er een internetcafé voor senioren op te bouwen, hebt verstopt. Het is niet voor iedereen weggelegd om te vinden waar je naar zoekt, of om te vinden wat je denkt dat je zoekt, want meestal is wat je zoekt, toch onvindbaar, en wat je dan vindt, daar ben je toch niet naar op zoek. Op zo’n moment mag je niet zomaar alles waar je zogezegd niet naar op zoek bent, naast je neerleggen of gewoon zonder wroeging weggooien. Het zou wel eens de grootste fout van je leven kunnen zijn – ja, fouter dan all stars onder een kleedje en nog fouter dan breezersletfeestjes met metalmuziek op volume twee. ‘Fouten zijn er om van te leren’, een bekender citaat bestaat er niet. Net zoals Sartre meent ‘l’enfer, c’est l’autre’, moet je kritisch zijn met uitspraken. Fouten zijn er om van te leren, maar een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. L’enfer, c’est l’ autre, but never alone, always together. Je hoeft ook niet te panikeren als je niet onmiddellijk de juiste takken vindt of alleen maar rotte wormen van middelbare leeftijd. Het is geen zonde om niet onmiddellijk een beeld van je leven voor jou te zien. Kijk naar Bono, zelfs hij still hasn’t found what he’s looking for.

Inspired by Aïda G

Advertenties