Was it so long ago, when you said you love me so ? – by Aïda G

door harohnny

Papapapadam pampapapapapararararapam. Tududududududu du du tiri tiri tiri ti tum. Mes excuses. Wat vooraf ging aan deze verifiëring van verontschuldigingen is een schriftelijke vastlegging van wat ik daarnet speelde op mijn prüfung – kijk M, ik kan ook Duits – gitaar. Dit alles in een vlaag van postfacessosale stress. Doherty in vol ornaat. Heerlijk. Inderdaad. Doherty is a hero – ookal deelde B u in de vorige blog/column/whatever mee dat hij weer in jail vertoeft – hij is en blijft mijn held, mijn muze – om het abstract te stellen. U kent hem wel. Hij, die bezieler was van de Babyshambles, samen met Barat van de Libertines  een wereldbegrip maakte. Hij, die het bed ooit deelde met Kate Moss. Hij, die drugs en andere genotsmiddelen consumeert alsof u, B, S en anderen cupcakes zouden verorberen op een koude zaterdagavond in een gezellige pub in Londen bij een tas gloeiende chocolademelk in het bij zijn van goeie vrienden en een snuifje (Doherty)muziek op de achtergrond. Majestueus.

De staat van mijn lichaam en brein is intussen ietwat gemetamorfoseerd naar een vorm van otium, harmonie. Alsof Doherty het meeste van de breinige commotie – de alternatieve vorm van chaos – uit mijn eigenste ik liet verdwijnen. Convenabel, inderdaad. Aargh, vorm van snakken naar vervlogen herinneringen steekt de kop op. De herinnering aan de talrijke backstagemomenten met S en de anderen. De momenten van spanning voor het optreden, euforie na de tour de force. De band, connectie op het podium wanneer onze blikken raakten, het gevoel van voldoening. Het gevoel van doen waar je goed in lijkt te zijn, het gevoel van doen wat geapprecieerd lijkt te worden. Op zo’n momenten is het alleen de andere muzikanten, de gitaar en ik. Wat zich voor de bühne bevindt of afspeelt lijkt onzichtbaar. Geheel nihilistisch ten opzichte van dat wat daar afspeelt onder de verblindende spotjes en tussen de omvergestorte glazen – voorheen  gevuld met brouwsels waarvan alleen wij de effectieve inhoud weten, de slecht afgestelde versterkers en eigen geregelde PA’s.

Wetende dit alles tijdelijk – reken daar maar op – te hebben opgegeven om even tot rust te komen. Merkend dat er door het constante gemijmer naar voorgenoemde momenten, het invariable snakken naar zo’n ogenblikken, nog meer chaos, tensie en voltage lijkt te leven in het geestesvermogen. Té kwalijk en pernicieus om goed te zijn.

Daarom – vanaf juli 2011 – Harohnny-DJ-sets, SAGAA (Steven and Aïda Go Acoustic Again), and more. Be prepared.

Advertenties