Meet the parents – by Aïda G

door harohnny

Last minute beslissen een concert bij te wonen – altijd welgevallig. Last minute beslissen uw mama eens mee te nemen – wegens  gebrek is aan transportmogelijkheden – is op z’n minst innovatief te noemen. Zeker als het om een moeder gaat die haar – blijkbaar – volledig laat gaan bij het zien van – in haar ogen – schattige jongemannen. We hebben wel allemaal eens het gevoel van schroom dat ons bekruipt wanneer één van onze ouders commentaar uit in het bij zijn van leeftijdsgenoten, lotgenoten, whatever. Toch kan ik gerust stellen dat ik dit bij mijn moeder minder heb. Aangezien wij nooit samen vertoeven in het bij zijn van die voorgenoemde genoten.

Wat de muziek smaak van onze ouders betreft kan ik geen generaliteit schetsen – aangezien de mijne er een nogal ongewone op na houden. Mijn pa, is een man uit de goeie tijd – toch als we het over muziek hebben. Een jochie dat is opgegroeid met de laatste tonen van de Beatles, de eerste van Metallica. Iemand die zowel Linkin Park als Red Hot Chili Peppers weet te appreciëren, niet vies is van een snuifje elektro à la Moby en Pendulum en verder stuk voor stuk alle nummers van The Smiths, Joy Division, Nirvana en Oasis kan meebrullen zonder ook maar één keer te lispelen – in het fonetisch Engels wel is waar. Tot slot probeert hij mij zo nu en dan te educeren in de moderne ietwat hardere muziek door af en toe Danko Jones en Black Box Revelation te draaien in zijn auto. BroemBroem.

Mijn moeder, dat is een ander verhaal. Zij pinkt een traantje weg bij Anja van Gorki, kraait kranig mee met Sunday Bloody Sunday van de wereldbefaamde Ierse toondichters en houdt er wel van als de Editors gedraaid worden in de auto. Kort samengevat: Studio Brussel-muziek bij dageraad.

Hoewel ze eigenlijk non-stop radio luistert kan ik toch wel zeggen dat het aspect ‘concerten bijwonen’ dan weer op een alarmerend laag pitje staat bij haar. Verder dan het begeleiden van mezelf tot aan de artiesteningang wanneer ik zelf de bühne op moet gaat het tegenwoordig niet. Werken. Travailler. Arbeiten. Jawohl!

Wanneer ik dan mezelf de vraag stel – ‘Zal mijn leven op mijn 40ste ook om niets anders draaien dan werken en een huishouden runnen?’ – dan heb ik steeds vrij snel mijn antwoord klaar met een volmondige ‘Neen’. Mijn excuses voor mijn poging tot het in stand houden van mijn persoonlijke idealen, maar ik ben inderdaad nog zo iemand die er van droomt – en ook steevast van plan is dit te doen – om na de studies naar Londen te trekken om me daar te vestigen als een echte habituée. Ééntje met de prachtige vintage shoes, de meest cosy kleine flat en ’t perfecte froefroe’tje incluis. Ééntje die haar dagen vult met artikeltjes, recensies en blogjes – hopelijk op een iets hoger niveau dan dit hier, aankomende examenstress maakt mijn hoofd leeg – schrijven, concerten en feestjes bijwonen, muziek maken, foto’s trekken en last but not least vintage shops afschuimen in de hoop ooit dé perfecte shoes te vinden. Dit alles liefst vergezeld van een paar vrienden. Liefst, met – zo ongeveer – dezelfde idealen. Als ’t kan. Niet noodzakelijk. Altijd applicabel.

[driedubbele excuses voor de simpelheden/saaiheden/clichées die dit stukje tekst bevatten – zoals eerder vermeld zorgt de examenstress wel degelijk voor een simpel hoofd]

Advertenties