Soldiers poem – by Bo V

door harohnny

Er gaat niets boven een goede, oude, traditionele geschreven tekst. De geur van vers papier,- sla maar eens als allereerste de Flair open, verrukkelijk gewoon, bijna als benzine -de vergeelde randen en de inkt die als het waren in de nerven van je perkament verdrongen zit. Nostalgie, het kan toch zo’n deugd doen. Iedereen weet hoe het voelt om na 10 jaar eens terug naar Bambi te kijken. Wel, dit is dus echte nostalgie. Is er iets romantischer dan een stoere soldaat in uniform die in barre oorlogstijd dag na dag meterslange brieven schrijft naar zijn achtergelaten geliefde, die elke morgen snakkend naar haar brievenbus holt, in de hoop er een teken van leven te vinden van de liefde van haar leven, maar helaas keer op keer teleurgesteld naar de lege gleuf staart, omdat haar strenge stiefvader hun liefde verbiedt wegens een eeuwenoud familiegeschil en de met tranen bedekte epistels aan zijn dochterlief steeds onderschept? Misschien de weddingscene in Glee waar ik net verslaafd aan geraakt ben. “Fossielen van beestjes leven niet meer”, vertrouwt A me toe. Hoewel ik blij ben met deze onthulling, heb ik toch mijn twijfels bij de inhoud van het huidige leerplan. Maar ik jaag me er niet in op, ik onderga.

Eigenlijk is er niets dat me zo kan enerveren als schrijven over papier. Of schrijven over schrijven. Als ik ergens de gevreesde zin lees ‘mijn pen knarst over het papier terwijl ik de woorden neerschrijf’ dan komt de spontane gedachte bij me op om het wereldberoemde ‘papier’ – lees uitwerpselen – in brokken uiteen te rukken met mijn scherpste tanden en ze als een vraatzuchtig, niet te stoppen monster zeer onvrouwelijk op te vreten – nog vadsiger dan bij het eten van een Big Mac. En vervolgens weer uit te kotsen, want papier is toch maar vies. Plooibundels daarentegen zijn een miljoen keer interessanter. Wie de dubbelzinnigheid hierin vindt, krijgt een paasei (nog net niet vervallen, en enkel praliné).
Soms kan ik de charme van echt papier wel inzien. Bijvoorbeeld wanneer je op je pc per ongeluk op de deleteknop drukt en al je tekst waar je uren aan gezwoegd hebt in één ruk van het scherm en uit je gedachten verdwenen is. Maar over schrijven mag je dus niet schrijven. Bij deze hou ik het hier bij. Ik heb geen zin in een papiermonsterinvasie.

P.S. Mijn oprechte excuses voor eventuele anachronismen

Advertenties