De volharding der herinnering – by Aïda G

door harohnny

We worden er ooit allemaal wel eens mee geconfronteerd. Jawel, iedereen neemt de volgende woorden op zekere dag eens in de mond… : ‘Weet je nog, die keer …’ gevolgd door een woordenbrouwels vol gedachten en herinneringen. Prachtig toch. Gaan graven in de basement der basements. De kluis der vernuft.

Terwijl bomen langs mij voorbij spelen – hoe cliché – en ik geënerveerd raak door het geritsel van de krant in handen van de vreemde reiziger rechtover me, tracht ik te graven in die chaotische hersenkelder van me – poging tot het oprakelen van de herinnering aan die gelukzalige momenten van vroeger. Hoe S en ik onder de boom zaten in Bavegem. Hoe we samen een individualistisch getinte serenade aan het onkruid brachten. Hij, zingend, met een ietwat rauwe maar overduidelijk nichterige stem. Ik, jazz-geïnspireerd tokkelend. Fusie van typische swingjazz in combinatie met dat rauwe van de blues en dat opgewekte van pop. Geïnspireerd. Geëmotioneerd. Onder onze boom. Wat we deden was niet vernieuwend, hooguit ietwat origineel te noemen. Het was niet correct binnen de maat gebracht en ook de scales waren misschien net iets te hard door mekaar gehaald om het nog als eenheid te laten klinken. Toch was het degelijk. Én heerlijk.

Gemis. Zeer zeker. Kamp ik vaak mee. Tegenwoordig dan toch. Melancholisch verlangen naar het vroegere, het goede, het pure. Alsof ik verzwakt wordt door het heden. Beklemd door de toekomst. Maar telkens opnieuw – na een te diep gevoel van weemoed – realiseer ik me dat ik reeds heel wat liggen heb in mijn archieven. Gestaafd met vele herinneringen aan de machtige momenten met B, J, en de anderen in Z. Met S, L, J en de anderen in A. En dan weet ik. Our life’s quite ok. Ghurray.

Advertenties