Dance the way I feel – by Bo V

door harohnny

De beste feestjes zijn bonzaifeestjes. Dat is iets waar ik sinds kort van overtuigd ben geraakt. Wat het woord bonzai precies inhoudt, kan ik zo onmiddellijk niet zeggen, zelfs een woordenboek of een vierentwintigdelige encyclopedie zouden me hierbij niet kunnen helpen, als deze op onverklaarbare wijze plots naast mij zouden komen aanzweven en zelf de juiste pagina zouden openslaan – je denkt toch niet dat ik me op vrijdag nog ga inspannen? – om me vriendelijk mede te delen wat de definitie is van een bonsaiboompje. Niets tegen bonsaiboompjes, maar het boeit me gewoon niet. Sorry voor de natuurfreaks, maar het zij zo, ieder zijn interesses. Neem gewoon aan dat het feestjes zijn waarop je het beste van jezelf kan geven, of juist het slechtste, het is maar hoe je het bekijkt. Het zijn feestjes waarop je alle simpelheid die zich zich de slopende werkweek in je hoofd opgestapeld heeft en die je de laatste dag van de week niet meer kan tegenhouden, tot uiting laat komen in al zijn vormen. Kort gezegd gaat het erom alles er af te brullen/dansen/springen/zingen/ kwelen/schreeuwen/roepen/ of gewoon extreem gaan en dingen doen waarvan je jezelf nooit mogelijk achtte dat je in staat was ze te doen. The sky is the limit, met andere woorden. Maar wat je absoluut niet mag vergeten om goed voorbereid te zijn op een bonzai, is de voorbereiding. Deze bonzaivoorbereiding – of margidag, zoals ik het vroeger noemde met S – is van onlosmakelijk belang bij een geslaagde bonzai en wordt zwaar onderschat. Onvoorziene omstandigheden, zoals muispraktijken, vormen de perfecte basis hiervoor. Meer details zal mijn Harohnnymaatje A later bekendmaken, haar kennis hierover is net iets groter dan de mijne en ik weet zeker dat L haar hierbij met volle overtuiging zal bijstaan en zij zo tot een geweldig bonzaiverslagje zullen komen. Hete kussen van Salou!

Advertenties