Hier kommt die Sonne – by Bo V

door harohnny

Het is zover honeys, het festivalseizoen komt stilaan in zicht! Nu meneer Chokri eindelijk de ‘verzenden’ knop op zijn pc gevonden heeft (het gaat allemaal wat trager in de Limburg) en na naar mijn gevoel wel eeuwen wachten de eerste namen van mijn o zo geliefde Pukkelpop bekend gemaakt heeft, ben ik al helemaal in de festivalmood en kan het niet snel genoeg zomer zijn. Klinkt cliché, I know, maar Harohnny mag ook eens af en toe afwijken van zijn – of haar? Heeft dit eigenlijk een geslacht? –  altijd aanwezige originaliteit. Tevreden stel ik vast dat de Foo’s inderdaad komen – dankjewel, bronnen – en na een dag lang simpelheid word ik zelfs geïndoctrineerd met het feit dat Eminem wel eens een echt blinbling- gangstafeestje kan worden. Om me helemaal voor te bereiden op de beste festivalzomer ever heb ik de zinvolle beslissing genomen dagelijks enkele onbekend klinkende artiesten te leren kennen op youtube, hoe streverig is dat niet? Meestal komt het er wel op neer dat ik het na een halve minuut stopzet omdat ik geen geduld heb om nieuwe dingen te leren kennen omdat dat saai is (ik ben een kind van de 21ste eeuw) en bedenk dat ik mijn kostbare en steeds korter wordende tijd als jeugdige persoon beter besteed aan muziek waar ik helemaal weg van ben. Klik klik klik en Always Blink 182 klinkt al door mijn oortjes. En toen, plots, als een harde klap -je weet wel, zo eentje die een roodpaarse vlek achterlaat en die je zelfs met de duurste foundation niet helemaal kan wegcamoufleren – kwam het harde besef terug: ik zal ze niet zien deze zomer en dat is een vaststaand feit. Om mijzelf nog wat harder te kwellen, zet ik I miss you op. En alsof dit allemaal nog niet erg genoeg is, vliegt mijn arm vogeltje toch wel tegen het keukenraam (vraag me niet hoe hij daar terecht is gekomen) en zijn urenlange gefluit waar ik zo vaak de kriebels van kreeg telkens als hij weer over de 100 decibel ging net terwijl ik Sex & The City keek, is plots gestopt. Het voelt als een leegte. Geen Blink 182 deze zomer. Geen vrolijk oorverdovend kanariegefluit (hopelijk wel al terug deze zomer, de stakker). Even tijd voor een kleenexpauze. Teut. Maar het gekwijl van A op een zekere alternovriend van parkeerwachter L, S die zijn ***leven volledig uit de doeken doet en bescheiden vertelt over zijn afgetraind lichaam en J die ontdekt heeft dat mijn naam in veel woorden voorkomt, ja zelfs in bospoeper en drilboor, zorgen ervoor dat mijn stemming snel omslaat van arm huilerig schaap tot een vrolijk, springerig euh mens – mijn excuses voor de teleurstellende vergelijking, maar ik voel me momenteel niet echt beesterig. Hup, laten we dus ons goede voornemen aanhouden en nog eens een moeilijk uit te spreken artiestennaam opzoeken. Uncommonmenfrommars lijkt me een perfecte keuze om deze zonnige, verwarrende, humeurige, lacherige, superinteressante en uitermate veelzeggende Harohnny af te sluiten. Ga nu allen in vrede. De amen laat ik achterwege.

Advertenties