Do you believe in hallucinations? – by Bo V

door harohnny

Zeggen tegen een meisje, dat hysterisch begint te gillen en te krijsen ‘dat ze dat onmiddellijk uit haar gezichtsveld moeten verwijderen of er gaan ongelukken gebeuren!’ als ze nog maar een Ben & Jerry’s plakkaat in het vizier krijgt – ook al is het niet eens zeker dat er wel Ben & Jerry’s verkocht wordt in desbetreffende aangelegenheid-, dat ze vier weken geen chocolade meer mag eten is gewoon vragen om vrijwillige opname in de dichtstbijzijnde psychiatrische instelling. En dat is nog zacht uitgedrukt. Geen koffie? Jippie! Uitstel van executie. Geen alcohol? Bye bye zware bierfeestjes. Sorry Lords of The Beer. Geen pikant eten? Dan zal ik mijn wekelijkse uitjes naar de Indiër en Mexicaan voor een keer moeten missen. So’ll be it. Een Bicky kan ook smaken. Geen tomatensaus? Geen pizza, snif, geen spaghetti, snifsnif. Het zei zo. Maar geen chocolade? Dat kan je niet zomaar aanvaarden. Er moet op zijn  minst een heel rouwproces aan te pas gaan. Beginnend bij 1) de ontkenningsfase: ‘Nee, dat kan niet waar zijn, je maakt me iets wijs! Haha, geen chocolade, ik was er bijna ingetrapt, grapjas!’. Als ze niet meelachen en je medelijdend blijven aankijken, kom je bij 3) de fase van de boosheid: ‘Dit kan je mij niet aandoen, welk recht denk je dat je hebt mij mijn chocolade te ontzeggen?’, en daarna kom je in 4) de fase waarin je probeert te onderhandelen: ‘Als ik nu beloof een half jaar geen alcohol te drinken in plaats van vier weken? En daarbovenop twee maand geen chips, laatste bod, te nemen of te laten.’ Helaas, ze zullen niet ingaan op je omkooppraktijken. Als je deze fase goed doorstaan hebt, komt nu de lastigste, de meest emotionele: 4) de fase van de depressie: je ziet het leven niet meer zitten, kruipt in een hoekje en vraagt je af wat voor zin het leven nu nog heeft als zelfs je kleinste pleziertjes je worden afgepakt. Beschouw het een beetje als de emofase, eventueel met bijpassende Tokio Hotel, kleding in ruitjesmotief en uitgelopen mascara – niet alleen bij vrouwen! Bij 5) de aanvaardingsfase komt de verlossing:  je beseft dat je niet langer kunt vluchten van de realiteit. Uiteindelijk is het maar vier weken, en wat maakt het ook uit dat je nee moet zeggen tegen die overheerlijke knetterende paaseitjes, tegen je dagelijkse portie Nutella, tegen de geur van verse ovengebakken brownies waar je huisgenoten je onverbiddelijk mee kwellen (als ze van de gemene soort zijn die niet solidair zijn tenminste), tegen de Garfieldkoek die A altijd met me wil delen, tegen stoofvlees met Nutella… (ik zwans niet, je hebt tegenwoordig zelfs een speciaal Nutellakookboek). Ik ben niet naïef, bij de vele overdreven nieuwsgierigen onder jullie – en opnieuw niet alleen de vrouwen!- zal de onvermijdelijke vraag al opgekomen zijn waarom ik nu in godsnaam geen chocolade mag eten. Waarom ik op een absurd naamloos dieet zit waarbij je zelfs geen pizza mag in de oven schuiven. Ook niet aan huis bestellen trouwens of op een andere manier tot je nemen. Als dát alllemaal al niet meer mag, is het geen gewoon dieet. Het lijkt eerder op een doktersdieet. Eentje waarbij je moet kiezen tussen geen eten of pijn in plaats van tussen geen eten of dik zijn, mét bijbehorende lovehandles en drie kinnen. Je hebt met andere woorden eigenlijk geen keuze, tenzij je een sadist bent in hart en nieren. Ik garandeer je: hét nieuwe hollywooddieet is geboren. Check de Flair maar volgende week.

Advertenties