Oh Oh Barca I – by Aïda G, Bo V en Laura B

door harohnny

De gedachte over een tweetal uurtjes te vertoeven onder de blakende Spaanse zon zorgt ervoor dat de chaos die tot voor kort nog in de bovenkamer van mijn menselijk lichaam heerste, langzaam maar zeker emigreert naar koudere oorden, mede mogelijk gemaakt door reizigers vergezeld van een vreemd geurtje en in het bezit zijnde van vreemde gedachten om mijn o zo geliefde dotje te fotograferen. Verder zit er nog een zekere Boskamp op dit vliegtuig – blijkbaar een of andere voetbaltrainer, manager, speler of god weet ook wat – hij lijkt me in ieder geval niet vies van botox, of heeft nu werkelijk iedere bovenbuur – lees: Nederlander – last van een chronisch gezwel ter hoogte van de bovenste etage van het lichaam – lees: hoofd – ? Tot slot word ik nog omringd door enthousiaste reisgenoten die opgewonden gilden omwille van het feit dat ze voor de eerste keer van de grond gaan – letterlijk.

Terwijl ik nog een beetje kauw op mijn winegum – mijn hawaiaanse kauwgum was echt niet te wreten – besef ik dat ik de bejubelde Rambla en ook de wijken met de o zo bekwijlbare maar budgetwretende vintageshops misschien niet eens zal kunnen betreden met mijn schattige romeinse sandaaltjes, noch met mijn heerlijk gebloemde vintageshoes of mijn Dokter Martens die ik helaas – nog – niet bezit. De pessimist in mij is opgestaan, wat nu eenmaal kan gebeuren om de zo veel tijd – chaos maakt plaats voor pessimisme en zwartgalligheid – sorry. Waarom moet dit nu ook gebeuren op het moment dat enkele van mijn medegezellen hun eerste ‘ik ga van de grond’-moment beleven – letterlijk – ?

Van de grond gaan – gniffel – mijn twee buren B en L hebben zich momenteel volledig overgeven – figuurlijk – aan de kunst van het fotograferen van winegums en blauwe lucht. Hoe mensen kunnen veranderen in abnormale en bevreemdende wezens met nog singulierere trekjes. Maar helaas/gelukkig (schrap wat niet past) bestaan er tegenwoordig nog maar weinig normen wat betreft normaal zijn. Kijk naar de alledaagse reizigers van tegenwoordig. Normaal voor de buitenwereld – complexe wezens voor zichzelf.

Normaal is een relatief begrip. In feite is ook alles relatief. Geen angst – geen nood – geen reden tot paniek en neiging tot het aantrekken van uw reddingsvest noch luchtmasker – jawel ik lette goed op tijdens de demonstratie met de demokit die zich afspeelde bij de aanvang van de vlucht. Geen filosofische uiteenzetting – daarvoor is geen tijd noch zin om de aandacht er op te vestigen. Aandacht die verstoord wordt door twee overuitbundige buren waarvan de ene – L – ‘Wooooh, bergskes’ uitkrijst – zo luid dat het zelfs tot in mijn halfdove oor binnendringt, gevolgd door de beide gezellen die verder kletsen over een ex die de jeugdige schoonheid van enkele jaren geleden is kwijtgeraakt. Dit alles terwijl ik me probeer te focussen op het feit dat de kans dat een vliegtuig op niet-natuurlijke wijze de grond raakt kleiner is dan de kans dat wij allen gebeten worden een gifslang of aangevallen worden door een of ander Afrikaans zoeloebeest. Troostende gedachte.

Advertenties