Geloven als God in Frankrijk – by Aïda G

door harohnny

‘Mijn eeuwenoud, mijn levenslang junkieverdriet

Van geboortepijn tot nu mijn eenzaamheid

Die ik deel met duizenden nu ik weet wat ik weet:

Dat de mens een naald is zoekend naar een ader

Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden.’

Hoe schoon kunnen simpele zinnen soms zijn, meneer? ’t Is al laat en eigenlijk hoor ik – zoals de meesten onder ons – nu al te slapen. Helaas. Daar beslist mijn chaotische brein anders over. Net zoals de aders die langs mijn slapen lopen en lijken te reageren als soldaten op de roep van hun commandant. Kloppend. In mars.

Dood, verdriet en verval. Is er eigenlijk wel nog meer in dit leven, mevrouw? Jawel. Laat mij hier nu geen melige uiteenzetting doen over de positieve en bloeiende zaken uit ons bestaan. Neen. Geen melancholie. Noch pedagogie. Misschien toch wat ongepast op deze late donderdag – bijna vrijdag. Maar wat, oh wat dan wel?

De wirwar van gedachten en het verderzetten van de ader-mars doet mij wegmijmeren. Zoals gewoonlijk doet de radar van mijn muziekbibliotheek – gevestigd in een voor ’t leven gehuurd kamertje in mijn hoofd – zijn werk. ‘The End’ van The Doors. Hoe toepasselijk. Treffend. Ietwat frappant. Weird scenes inside the gold mine. Chaos in het hoofd. In de bron van het denken. De bron van de kiem van het genesis van deze tekst.

Niet slecht. Voor een gebuisde en ondevote moraallijder. Moraalleider. Misschien is het stichten van een eigen geloof wel de weg die we zullen volgen. De weg die we zullen ondergaan.

Dus stel ik voor, dat u – na het lezen van dit – du-uh – eens gaat nadenken. Na denken. Eerst denken, daarna uiten. Wat gedaan met een nieuw geloof. Waarom zouden wij – u en ik – hij en zij – het beschouwen als geloof? Kerk, moskee, iglo, straathoek, deurbel, … ? Vertoeft de hogere kracht graag in de lucht, waar het koud en vochtig is? Wil een u een boek? Vol vertelsel? Of échte feiten? – rofl –

Advertenties