This is not a love song – by Bo V

door harohnny

Als muziek door iedereen beluisterd wordt, is die dan commercieel? Dat is wat ik trachtte te onderzoeken in mijn eindwerk, en om heel eerlijk te zijn, ik weet het nog steeds niet. En daar heb ik dan tien pagina’s lang over geleuterd. Dat moet dus de bekroning zijn van je middelbare school, hét hoogtepunt, datgene waar je al die jaren voor opgeleid bent, waar je voor gezwoegd en gezweet hebt en je niet meer dan eens afgevraagd hebt waar je in godsnaam mee bezig was. Maar over dit oppervlakkige, onbenullige, kinderachtige onderwerp als school wil ik het nu niet hebben. Terug naar mijn allesomvattende passie: muziek. Eigenlijk kan ik er kort over zijn. Wat het voor mij zo speciaal maakt, is net het feit dat het zo speciaal is. Dit klinkt misschien iets te ingewikkeld voor een sterveling, maar dat is het helemaal niet. Als een onwetend persoon vraagt waarnaar ik aan het luisteren ben, en ik zeg vb. AvA, en die persoon dat ongetwijfeld niet kent, zou een ander iets roepen van “WAAAAAT?? Je kent AvA niet ???!!!”,maar ik gniffel stiekem in mezelf “hihi, ik ken ze lekker wel en ze zijn van mij en van mij alleen”. Niet dat ik ze niet wil delen, integendeel, maar ik ben gewoon fier dat ik ze heb ontdekt en opnieuw iemand kan redden van een slechte invloed van de massa (check Seneca voor de Latinisten) die resulteert in het onophoudelijk meebrullen van “All the crazy shit I did tonight, those will be the best memories”. Ik ontken niet dat ik dat in een welbepaalde toestand zelf nooit heb gedaan, maar dit ertussen gooien bij een doodserieus gesprek over de invloed van Mulish op de huidige wereldliteratuur -het moet niet altijd Sex and the City zijn- , gaat er net iets over. Wat ik eigenlijk nog het ergste van alles vind, is het feit dat mensen muziek gaan haten, en echt haten, gewoon omdat er een zogezegde ‘hype’ rond hangt. En door die ‘hype’ zijn ze uiteraard niet goed meer, verliezen ze het speciale en is het niet meer hip en cool ze goed te vinden. Dat denken de meesten. Ha! Weet dat een hype slechts tijdelijk is, en dat uiteindelijk na de periode van de hype, de die hard fans overblijven. Dat zijn de echte muziekliefhebbers, die hun band door dik en dun steunen en zelfs geen cd zouden aanvaarden als ze het hen gratis aanboden, ook al is hun weekbudget al op, alleen maar omdat ze hen willen steunen en niet het risico lopen dat ze niet genoeg inkomsten meer hebben en er zouden moeten mee stoppen- drama! Denk eens aan de duizenden pubers die hun hoop halen uit hun emobandje en waarvoor hun favoriete krijsende verwijfde leadzanger waarvan ze hopen dat hij ooit met hen zal trouwen alles is wat hen staande houdt in deze harde wereld die tegen hen is, je wil toch niet dat ze zich opnieuw beginnen te snijden met de zakmesjes van bij Kellogs, hun haar nog zwarter verven en nog harder gaan wenen in een hoekje van hun van boven tot onder met Tokio Hotel posters behangen kamer terwijl zelfs hun fake waterproof mascara van bij de Joepie – special edition met een ultragrote poster van Justin Bieber – het niet langer houdt tegen hun zeemzoete aandachtsverslaafde tranen?

Advertenties