Ode aan de impressie, spijtbetuiging aan hen die ik ooit liet wachten – by Aïda G

door harohnny

Lopend, pronkend met mijn nieuwe vintage-shoes beweeg ik me door de massa – grotendeels bestaande uit zakenmensen die er net een toch al late lunchpauze opzitten hebben en zich zuchtend opnieuw naar hun bureautje sleuren om de laatste taken van de dag op kantoor of ergens god weet waar te verrichten. Hier en daar een student – waarvan de meeste met muziek in de oren. Een oude dame die met haar hondje – als je een levend (?) wezen gelijkend op een rat maar toch geen rat zijnde met een hond al kunt vergelijken – zittend op een bankje naar andere mensen staart. Merkwaardig. Zelfs in tijdsnood let ik op zo’n zaken. Tijdsnood. Gniffel. Chaoot eersteklas – mezelf – diende hier drie uur eerder voorbij deze intussen eveneens op de bank zittende hond/rat en zijn baasje te wandelen. Gedreven door zo’n voorgevoel van toevalligheid, zelf wetende dat er een voor eeuwig heersende chaos in mijn hoofd wentelt vergat ik een afspraak na te komen die ik deze morgen – tussen de koffie, de krant en een busrit door vastlegde. Congrats. Elke keer weer speel ik het voor mekaar te laat te komen. “C’est mon côté frimeur” zoals J het zou zeggen. Met zijn momenten is het medelijden wekkend. Vooral voor hen die zitten of ooit zaten te wachten – vooral voor het mensgrote levende wezen dat momenteel al een uur of drie op haar (té late) lunch zit te wachten.

Mijn tempo – intussen opgedreven – zorgt ervoor dat de gezichten van de kruisende mensen allemaal op elkaar gaan lijken. Beangstigend. Menselijke trekken glijden in een gloed van haast en drukte weg in de diepte van de stad. Alsof ik omringd word door lege hulzen. Inhoudsloos. Doelloze crossing-over in een multicultureel oord.

Melancholie laait op. Ik word te sentimenteel en gevoelig. Hoewel. Het verraadt een van te grote gevoeligheid maakte mij minder receptief. Zo gaat dat nu eenmaal als je het jezelf steeds te moeilijk maakt. Als je leeft met fidele chaos in je hoofd. Dan ontdek je tot scha en schande dat sensibel zijn niet altijd voordelig is. Voorzichtiger worden, dat doe je. Maar toch niet cynisch noch bitter. Dat nooit. Oh nooit.

Advertenties